“Groeien door Vraagstukken: Zelfontwikkeling in de Zoektocht naar Antwoorden”

Filosofen: Martin Heidegger, Søren Kierkegaard, (ooit Iman Hadrouk)

Groeien. Zelfontwikkeling. Antwoorden. Ik hoor je denken: “Weer een muts die zelfontwikkeling en groei gaat belichten en hoe je de beste versie van jezelf wordt.” Nee, dat ga ik niet doen. Zoals je ziet in de subtitel ben ik filosoof, nee grapje, ik ga jullie de ware aard laten zien van mijn brein. De naakte waarheid, of waakte naarheid? Wat je zelf leuk vindt, het wordt namelijk een beetje van beide en het wordt van alles wat. Misschien kun je jezelf erin herkennen of juist helemaal niet. Ik denk persoonlijk dat je van beide kunt leren, ook al zijn dit tegenpolen.

Ik heb mezelf in dit blok voorgesteld, heb het alleen per ongeluk verwijderd. Dus doe ik het maar nog een keer. Ik ben dus Iman Hadrouk, 25 jaar en ik kan mezelf wel uitgebreid gaan voorstellen maar bovenstaande verklapt het wel een beetje. Ik ben een vrouw met humor, die iets wat chaotisch is. Ik heb niet altijd die humoristische kant, de andere kant is ook een droevige kant. Ik heb een onzichtbare ziekte, zowel in mijn lichaam als in mijn hoofd. En onzichtbaar bedoel ik mee als je me niet kent onzichtbaar. Want wie ben ik als je me wel kent?

Oke, wat ga ik nu vertellen? De naakte waarheid of de waakte naarheid. De naakte waarheid is eigenlijk dat ik vaak denk aan naarheid. Mijn vrienden en familie snappen deze woordspeling denk ik wel, jullie nog niet. Ik bedoel met jullie mensen die mij (nog) niet kennen. Mijn denkwijze wordt door sommige omschreven als apart, maar ik vind de wereld en de mensen die dingen accepteren zoals ze zijn heel apart. Daardoor en door meer kan best wel negatief zijn, maar ben me er erg van bewust dat ik dat kan zijn. Maar wat is negatief zijn, wanneer ben je dat en wie bepaalt dat? Als toekomstige filosoof bepaal ik dat je dat bent als je dat zelf wilt zijn. Dus niemand kan daarover bepalen behalve JIJ. Ik vind mezelf namelijk stiekem ook heel positief, ik heb namelijk altijd pijn en altijd strijd. Dat zie je niet aan me, je ruikt het niet en ik deel het niet altijd. Ik heb hier ook niet voor gekozen, voor het hele bestaan. Als ik zou mogen kiezen, kies ik voor niet bestaan. Of kan ik dat niet kiezen, aangezien je daarvoor moet bestaan. Haha, dat moest je even twee keer lezen he?

Wat ik hiermee bedoel is dat leven voor mij eigenlijk heel zwaar is, ik schaam me als ik dit zo benoem maar ik laat het wel staan. Ik heb een chronische ziekte MCTD, een zeldzame vorm van reuma. Ik wil het graag in Jip en Jan(ne)ke -taal uitleggen: klachten (heel breed en variërend in vlagen) in je gewrichten, huid, spieren en organen. Hoe dit precies allemaal werkt snap ik nog steeds niet; zo vaag als dat het voor jou nu is, is deze hele ziekte. Net kwantumfysica: als je het niet snapt, zit je goed. Eén ding is duidelijk, het is ingewikkeld en altijd strijd. In de basis win ik de strijd, strijd is in die zin iets wat mij sterk maakt. Letterlijk en figuurlijk.

Hup Hup, schouders eronder en gaan. Die instelling heb ik gelukkig wel, anders was ik niet geweest waar ik nu ben. Ik dank daarvoor mijn familie, nog voor veel meer dingen dank ik ze. Maar dat komt later nog aan bod. Waar ben ik nu dan? In mijn appartement in Breda, waar ik ondertussen al een paar jaar woon. Ik heb even in Den Bosch gewoond, dat was een leuke tijd, maar Breda past na omstandigheden beter. Ik heb een fulltime baan en hou daarbij van sport. Welke sport is dat dan, het is Fitness. Dit is heel breed maar voornamelijk kracht training. Ik vind in de basis sporten erg leuke en ben ook goed in bijna alle sporten. Balsport vind ik maar niks, teamsport ook niet. waarom niet? Ik wil niet dat anderen invloed hebben op mijn (goede) prestaties. En jaahaa, ik weet dat het daarom ook TEAM sport heet. Kan wel zo zijn maar dan vind ik het nog steeds kut als iemand anders het vern*ukt.

Sport… het doet me direct denken aan de andere onzichtbare ziekte of problemen die zich in mij voortbewegen: een eetstoornis, trauma en godcomplex. O nee, haha, dat is gewoon de waarheid 😉

Een eetstoornis is (vaak) niet op zichzelf staand iets; het is een reactie op een bepaalde behoefte die in jezelf zit. Die behoefte kan groot zijn, onbekend, overduidelijk en al met al erg divers. Grotendeels is het controledrang voor mij. Als ik voel dat ik controle verlies in het dagelijks leven, ga ik dit zoeken in eten. Ook als ik (fysieke) pijn heb, verlegt het de aandacht van mijn pijn. Zie het als een soort verslaving. Ben je net gestopt met roken, of ja, ondertussen een jaar, ga je het zoeken in dus iets anders. Eenmaal verslaafd, ben je dus altijd verslaafd. Dan zeggen ze altijd: ‘Ja, je moet ermee leren leven.’ AAAAHH, fucking makkelijk gezegd, Karen. Ik leer al leven met reuma, ik leer leven met trauma; moet je met fucking alles leren leven. IK HOU NIET VAN LEREN, als het me opgedragen wordt, al helemaal niet.

Hoe de fuck leer ik leven. Dit is een vraagstuk wat ik graag in de loop van mijn leven wil beantwoorden, maar ik denk dat ik het antwoord wel weet: ‘Leef, dan leer je.’ Ik wil niet dat het zo vaag is, ik wil dat het duidelijk is. Duidelijkheid, iemand moet het me geven want ik snap het niet meer. Ik ben alles behalve duidelijk.. Ik ben ambivalent, in alle opzichten. Of ja… Ben ik dat? Hoe bedoel je ambivalent, dat kun je vast denken. Wil ik een vaste relatie, de ene dag wel de andere dag niet. Wil ik emigreren, ja dat wil ik maar de ene dag hybride in Europa en de andere dag volledig naar Azië. Wil ik een vaste baan, een actieve baan of wil ik niks? Iedere dag zijn deze grote vragen hetzelfde, maar de antwoorden anders. Ook dat ga lezen in deze blogs, mijn impulsieve brein die helemaal voor iets gaat en de andere dag erop uitgekeken is en er geen waarde meer aan hecht. Sta ik daar achter? Ook dat is weer ja en nee, het maakt me spontaan, maar ook onbetrouwbaar. Het maakt me creatief, maar ook slordig. Is het leven niet gewoon ambivalent? Of is meerderheid stabiel en stiekem ook saai. I don’t know, heb wel veel saaie mensen ontmoet. Ook hele chaotische, allebei overtuigd van wie ze zijn. Ik vraag me dan af…… Zijn ze klaar met ontwikkelen of hebben ze alleen maar de acceptatie onder de knie. Of.. liegen ze?

Helemaal niks willen, helemaal niks willen. hoe ziet dat eruit niet denken, niet voelen, niet… ademen? Ook dat weet ik niet en is ambivalent. Ik ben vrolijk en positief, maar daar tegenover heb ik niet gekozen voor dit bestaan en ben ik boos op mijn bestaan. Waar komt die boosheid vandaan, als je een psycholoog of psychiater bent? Ik zie de analyse van mijn stuk graag tegemoet. Lang verhaal kort, ik ben complex. Net zoals jij, maar ik vecht tegen alle vraagstukken. Laat jij ze los, of vecht je ook of ben je bang op te geven?

Als je vecht, doen we het samen en zien we in alle deprimerende en schokkende gedachten samen licht aan het einde.