‘Nadenken’

filosoof: geen

Even weet ik niet hoe ik mijn bloggen wil gaan vormgeven of wat nu de kern gaat zijn van mijn verhalen, eerst dacht ik quotes van filosofen en een visie daarop. Ik merk dat ik daar zelf alweer op uitgekeken ben. Ik vertel graag over mijn leven en wat ik doe en waar ik eigenlijk moeite mee heb. Maar ook deel ik graag grappige dingen of duistere grapjes. Dus nu denk ik dat dat dan ook de weg is om het vorm te geven, dit kan volgende week weer anders zijn. Het kan heel negatief beladen zijn wat ik schrijf, in de basis is het ook niet zo rooskleurig in mijn hoofd. Dit heeft meerdere oorzaken, maar wil niet doen alsof het wel rooskleurig is. Zo ook niet in mijn blogs, die me moeten helpen met deze donkere wolkjes om te gaan. Omdat het me helpt en moet dan niet mezelf gaan aanpassen aan het leespubliek. Of bang zijn voor de meningen van de mensen die het lezen.

Nou dat gezegd hebbende ga ik wat vertellen over mijn gesprek met de psychiater, waar ik me erg gezien voel. Dit heb ik nog niet eerder gehad na mijn ervaringen met mijn favoriete psycholoog. Deze specifieke psycholoog is iemand waar ik mijn leven nog steeds aan te danken heb op deze dag. Een enorm krachtige en intelligente vrouw waar ik uren over kan opscheppen tegenover vrienden, familie en de hele wereld. En dat doe ik ook, al mijn vrienden weten wie ze is en zien de verbinding die ik voel met haar.

De psychiater vraagt me of ik moeite heb met het stuk dat de behandelaar ziek was vorige week en ook deze week de afspraak heeft geannuleerd. Ik zeg eigenlijk al heel vlug: ‘nee niet zo erg, vervelend voor de psycholoog.’ Maar kort denk ik terug aan vorige week vrijdag en wat die verandering dan met mij en mijn weekend doet. Ik vergeet dan al snel wat voor impact een wijziging heeft op mijn dag.. Ik corrigeer mezelf en vertel wat er die dag is gebeurd zoals in mijn blog.

De psychiater kijkt me aan en brengt mijn bagatelliserende gedrag even naar de voorgrond. (Mijn gedachten rennen alweer op 120 km/u door te ontcijferen hoe ze dit heeft opgemerkt en uit welke non verbale communicatie dit dan heeft gezeten). Ik benoem dat ik dat misschien niet bewust ervaar of doe, ook dit beaamd ze en we hebben het over de maskers die veilig aan voelen op dit soort momenten. Die maskers zet ik op naar anderen, maar ook naar mezelf. Ik wil eigenlijk eerlijk zijn, maar mijn gewoontes zijn me dan toch even een stap voor. We hebben het verder ook over mijn coping, bijvoorbeeld mijn eetgedrag. Ik bespreek met de psychiater dat ik dus ook een eetbui heb gehad.

Om daar wat meer context aan te geven wil ik je vertellen hoe dit dan begint, het begint al in de ochtend. Ik zie dat ik ongesteld ben geworden, ik denk na over een wetschappelijk onderzoek dat verteld dat je als je ongesteld bent je dus meer calorie behoefte hebt. Ik vertel mezelf dat ik dus buiten mijn voedingsschema wel wat meer mag eten. (voedingsschema van mijn coach) Nu vraag ik mijn coach of hij rekening houdt met dit feitje en de cyclus van vrouwen, om mezelf even te overtuigen dat het mag. Hij geeft aan dat ik niet zo streng moet zijn, en dat ik zeker wat mag pakken. Zeker omdat ik ook nog geen gram buiten mijn schema om gegeten, geen minuut langer gesport en geen fout gemaakt. ik ben ondertussen 2 weken bezig.

Nu mijn coach beaamd dat ik wat meer zou mogen eet ik een bescheiden bakje kwark met wat bessen. Dit wordt opgevolgd door 2 happen uit de bak met kwark, daaropvolgend de hele bak kwark met een proteïne reep erin en een hand noten. Terwijl ik hiermee bezig ben voel ik me verdrietig omdat ik weet wat komen gaat. Ik ga extra water drinken tussen het ‘vreten’ door en pak alle proteïne repen die ik heb uit de kast. Wetende dat ik dit later allemaal weer uitspuug… Omdat ik mezelf overtuigd had dat ik iets meer mocht eten door mijn ongesteldheid. Ik vind dat ook echt, maar dan komt de 2e persoon in mijn hoofd me neerhalen. Dit voel ik dus aankomen in een telefoongesprek met een goede vriend. Tijdens het telefoon gesprek eet ik alle dingen die ik opnoem hierboven, ik voel mijn bewustzijn vertrekken uit het telefoon gesprek en ik stap uit het moment. Dit gebeurd geheel automatisch en heb er dan ook geen controle op, denkende dat mijn gesprekspartner dit niet doorheeft weet ik dat hij dit wel doorheeft. Ik stop het telefoongesprek om de controle te kunnen verliezen, dit gebeurd dan ook en ga teleurgesteld naar bed.

Ik zie het leven als een contante wedstrijd, ook al doe ik leuke dingen. Ik vind het leven enorm moeilijk en dit spreek ik uit naar mijn psychiater, die reageert voor mij op de beste manier die ik me kan bedenken. Ik vertel dat als ik dit vertel aan familie of vrienden dat ik het idee soms heb dat mijn gedachten veranderd moeten worden. Ik benoemd dat mijn eerste gevoelens dan zijn alsof ik het niet mag denken, of dat het ergens wordt weggewuifd. Waarop de psychiater mijn gedachten mooi omdraait naar de visie van de mensen die dus om mij geven, want dat is wat ik eigenlijk merk in die gesprekken. De angst van mijn dierbaren die het erg genoeg vinden dat ik dit dus denk of het leven zo zie. Je zou de eerste zin kunnen zien als aandacht zoeken of erg neerslachtig, neerslachtig is het zeker maar goed. Ik meen het wel, maar ook meen ik dat ik ergens nog hoop het dat het leven geen wedstrijd hoeft te zijn. Als ik dat niet dacht was ik hier niet meer geweest, ook dit benoem ik naar de psychiater. Wel vind ik het fijn dat ook de optie open blijft dat het leven ook gewoon te zwaar kan zijn.

Ook ‘voelen’ is een onderdeel wat ik dus lastig vind, ik voel enorm veel maar daarbij extreem weinig. Ik zoek gevoelens in ervaringen maar niet van binnenuit. Ik koop dingen om die behoefte van geluk te triggeren, Ik sport veel om bevestiging aan mezelf te geven dat ik dus een doorzetter ben. Maar ook in houden van, ik zoek ook daarin de bevestiging buiten mezelf. Dan vooral in mensen die mij onjuist behandelen, juist dat geeft mij een constante jacht van bevestiging. Juist die jacht naar bevestiging is wat ik zoek, maar ook is dat het gene waar ik steeds over klaag. De constante toevoer van liefde verveelt mij dan ook weer op den duur.

Ik zal in de volgende blog wat meer grapjes maken, maar deze week is het even minder grappig. (tijd van de maand :P)