Realiteit is voor ieder individu anders, maar ook door een individu bedacht. Het is fascinerend om te bedenken hoe deze uiteenlopende perspectieven ons dagelijks leven beïnvloeden. Waarom nemen wij de letters en dit begrip dan over als onze eigen realiteit? We zijn vaak geneigd om het idee van een objectieve werkelijkheid te aanvaarden, terwijl we tegelijkertijd weten dat onze ervaringen, emoties en de context waarin we ons bevinden, een grote rol spelen in hoe wij deze werkelijkheid waarnemen. Ik geloof niet dat er een enkele, allesomvattende realiteit is en denk dat zeker deze realiteit is gekenmerkt en gekaderd in de grenzen van de maatschappij, die ons zowel verbindt als beperkt. Deze sociale constructies vormen ons begrip van wat ‘normaal’ of ‘waarachtig’ is, waardoor we ons vaak afsluiten voor andere mogelijke realiteiten die buiten onze eigen ervaring liggen.
Mijn denkwijze is erg ‘fantasierijk’ als we het vergelijken met de realiteit die wij als maatschappij aannemen. Waarom beperken we ons, waarom omschrijven we mensen die meer voelen dan zichtbaar als spiritueel? Deze mensen hebben vaak een diepere verbinding met hun omgeving en een helder inzicht in de zielen van anderen. Ook die spiritualiteit is een realiteit, misschien wel meer realiteit dan die wij als schapen volgen, waarbij we ons blindstaren op wat mainstream is en onszelf de rijkdom van diverse ervaringen ontzeggen. Je leest misschien wel een vleugje irritatie in mijn schrijven. Dit kan ook wel kloppen, irritatie naar de realiteit die is voorgeschoteld, irritatie naar de maatschappij die niet voelt als die van mij en die vaak weerstand biedt tegen het onbekende en het ongewone. De wereld is groot, maar ik houd het klein; de realiteit die ik ervaar is voor een ander een fantasie, en dat verschil in perceptie kan verlammend werken. De fantasie van een ander is voor mij bekrompenheid, een beperking van de mogelijkheden die het leven kan bieden wanneer we onze geest openstellen voor andere waarheden en realiteiten. Laten we de dialoog aangaan en deze schijnbare tegenstellingen onderzoeken, zodat we samen de rijkdom van verschillende perspectieven kunnen waarderen.
Rijkdom, rijkdom… Ik wil iets poëtisch zeggen, iets zoals is ‘rijk ‘willen zijn dom? of is dom en rijk iets wat niet matcht met elkaar, ik denk het wel. vroeger dacht ik altijd dat rijke mensen slim waren. Maar kijk maar naar de huidige situatie in Amerika… Ik denk de zucht en zonden naar rijkdom, dat is dom, maar anderzijds wel erg begrijpelijk, ik herken het zelf ook bij mezelf. het is toch de realiteit dat geld altijd een bepaalde zucht of verlangen in ons oproept. Zucht en zonden, of ja zucht is al een zonde in mijn optiek. Waarom is zucht voor mij een zonde? Terwijl ik dit type denk ik aan verlangen.. Zucht en verlangen, zijn deze hetzelfde? Wat zijn voor jou dan de verschillen hierin? Voor mij voelt verlangen een liever woord om de kern van zucht te omschrijven; uitkijken naar genot wat je (nog) niet hebt, uitkijken naar een biertje, uitkijken naar rijkdom, maar waarom kunnen we niet kijken naar wat we hebben? is dit dan echt zo moeilijk? Ik kijk wel naar wat ik heb, maar wat ik he wil ik eigenlijk liever kwijt.
Verlangen kan een droom vormen die ons vooruit duwt, een bron van inspiratie die ons doet streven naar verbetering en groei. Het geduld dat verlangen met zich meebrengt, kan ons helpen de waarde van wat we willen te begrijpen, terwijl zucht ons in de valkuil van kortstondige bevrediging leidt. Het verlangen naar rijkdom kan ons dan ook niet alleen stimuleren om harder te werken, maar ons ook herinneren aan de betekenisvolle dingen in het leven die niet te koop zijn, zoals liefde, vriendschap en echte vreugde. Is het dan niet ironisch dat juist in deze zoektocht naar materieel welzijn, we soms de essentie van ons bestaan dreigen te verliezen?
Essentie van ons bestaan, stel jij jezelf wel eens de vraag of je wil bestaan? Ik wel, is dat gek? Ik weet niet of ik de essentie snap, ik weet niet eens of ik het woord snap. Ik kan af en toe wel heel mooi spreken, maar soms snap ik de helft van de woorden niet en gebruik ik ze helemaal out of context. Op zich wel grappig, maar ik ben te gehaast uit te zoeken welke woorden ik af en toe waar voor gebruik. Het is alsof ik in een constante staat van verwarring verkeer, waarbij ik soms bijna als een acteur op het toneel probeer te functioneren zonder het script goed te begrijpen. Als ik toch mijn eigen realiteit wil creëren, geef ik maar meteen nieuwe betekenis aan woorden, zodat ik ze niet meer in de verkeerde context gebruik, whaha probleem opgelost. Misschien is deze zoektocht naar woorden en betekenis helemaal niet zo raar, maar eerder een reflectie van hoe wij allemaal proberen te navigeren door de complexe wereld om ons heen, vol abstracte ideeën en emoties die soms moeilijk te verwoorden zijn.
mijn realiteit is dat ik net weer me realiseer hoe diep mijn gedachten gaan en hoe interessant en verrassend ik ze zelf ook nog wel eens vind, het komt misschien een beetje zelfvoldaan over. Zo bedoel ik dit niet, maar kan soms mijn eigen gedachten niet eens behouden, omdat ze zo rijk en complex zijn dat ze bijna een leven op zich lijken te leiden. Ik dwaal vaak af naar een zijspoor in mijn gedachtestroom en dit dwaalt zover af dat ik de weg niet meer terugvind, zoals Sneeuwwitje in het enge bos, omgeven door schaduwrijke bomen die fluisteren en geheimen vertellen. De takken die haar lastigvallen zijn een synoniem voor mijn dwalende gedachten die ik niet meer weg kan slaan uit mijn vizier, elk van hen lijkt me te willen afleiden van de kern van mijn overpeinzingen, terwijl ik probeer vast te houden aan die flonkerende sprankjes inzicht die af en toe bovenkomen. Het lijkt soms wel alsof mijn geest een doolhof is, vol verborgen paden en onverwachte bochten, waar nieuwsgierigheid en verwarring hand in hand gaan.
BLOGGYMAN 
Plaats een reactie