Kwantumfysica, spiritualiteit, paradox – of allen het zelfde?

In eerdere blogs heb ik veel al geschreven over mezelf, dit ga ik weer doen, maar ik wil ook aandacht besteden aan de theorieën die mij wakker houden en ook angst aanjagen op een bepaald niveau. Misschien haak je af bij de titel, wat ik kan begrijpen. Maar als je mijn denkwijze en gedachtegang wil volgen en je uitdaagt, is het de moeite waard om er eens onderzoek naar te doen. Als je het aandurft tenminste, de drie theorieën, geloofsovertuigingen, of hoe je het wil noemen, hebben allen een bijzonder effect op je. Theorieën lijken soms feiten, maar roepen juist vaak nieuwe vragen op. Een theorie kun je niet helemaal bewijzen. Je kunt alleen laten zien dat ze niet klopt of dat er iets anders beter werkt. Veel mensen denken dat een theorie altijd waar is, maar als blijkt dat het tegendeel waar is, dan klopt de theorie niet meer.

Maar wat betekent het eigenlijk als iets “niet meer klopt” of “niets” is? In de kwantumtheorie zien we dat zelfs wat we als leeg of niets beschouwen, toch energie of een deeltje kan zijn. Dus zelfs “niets” kan nog iets zijn. Kwantumtheorie, iets wat je pas begrijpt als je het niet begrijpt. Ook de zin zal je niet snappen, want het klopt niet net als kwantumfysica. Dit is de kortste samenvatting van de theorie, ik zou willen dat ik het uit kon leggen. Maar het enige wat ik je kan vertellen over de Kwantumtheorie is dat alles gemaakt is van deeltjes (moleculen) die zich als golven gedragen (frequenties), zo ook andersom. Dit is als het ware niet mogelijk, wat het dus een paradox maakt.

Wat is dan een paradox? Het leven is een paradox, alles in het leven zijn tegenstellingen en ook noodzakelijk om te kunnen ervaren wat iets is. Paradox zou eventueel een synoniem kunnen zijn van balans. Denk aan verdriet tegenover blijdschap, je hebt verdriet nodig om blijdschap te kunnen ervaren. Mensen strijden om vrede, maar waar is er vrede zonder oorlog? Waar is er verzadiging zonder honger.. Het is triest en je zou wensen dat de gedachte aan de paradox genoeg is om te kunnen bestaan, maar de mens moet voelen en ervaren voordat het echt is of bewijst kwantum anders? Niet ieder mens heeft de realiteit of het zichtbare nodig, er zijn mensen die het kunnen visualiseren. Bijvoorbeeld mensen die mediteren, dit is een mooie verbinding naar spiritualiteit.

Spiritualiteit heeft veel gemeen met de Kwantumtheorie, denk aan frequenties. Frequenties die je helpen met focus, hertz die baby’s helpen met slapen of jezelf my babyboo, dit zijn onderdelen die te maken hebben met natuurkunde en spiritualiteit. Is spiritualiteit dan wel zo zweverig zoals de meest “nuchter” mens omschrijft. Met de nuchtere mens bedoel ik de mens die overtuigd is van het geen wat hun verteld wordt in hun milieu. Mensen die aannemen dat alles wat hun bekend is de waarheid is, alhoewel dit helemaal oke is en het juist fijn is dat ze er zijn. Die mensen zijn onze Paradox, ook houden ze ons hier in de realiteit die we waarnemen. en verliezen we ze in onze gevisualiseerde realiteit waar we met onze frequentie elkaar terugvinden.

Om verder voort te borduren over elkaar terugvinden in een frequentie, een vriend complimenteerde me op mijn blog. Ik had hem al even niet gesproken terwijl zijn gedachten evengoed complex en enorm geestverruimend zijn. Zo omschrijf ik hoe lastig ik het vind samenhorigheid te hebben in het leven, omdat ik het idee heb dat mijn gedachten me isoleren van de werkelijkheid en de maatschappij. In onze gesprekken geeft hij mij wat dat betreft een soort gronding in de realiteit, alhoewel ik daar niet altijd voor opensta. Hij begon over hoe het leven een paradox is, dit terwijl ik intussen mijn blog aan het schrijven was over deze drie theorieën. Ik geloof dan ook niet in toevalligheden, wel in het lot. Het lijkt alsof het zo had moeten zijn, je ontmoet mensen met een reden. Zo denk ik hoe meer ik mezelf wil of probeer te accepteren, hoe vaker ik dan de mensen tegenkom die mijn gedachten interessant vinden en dan ook wel begrijpen. Een frequentie/golf die je met je gedachten kan zenden om daarmee nieuwe mensen aan te trekken of te ontmoeten. Zolang je jezelf niet accepteert, zal je nooit de mensen ontmoeten die tot je behoren.

Maar waarom bekruipt de angst me als mensen me begrijpen, ik weet wel waarom. Maar…. WAAROM. Als mensen me beginnen te zien en waarderen zoals ik echt ben, wil ik weg. Maar wil ik weg omdat ik niet weet hoe ik deze liefde in onvoorwaardelijkheid moet accepteren of ben ik bang de cirkel te breken. Ik waardeer mezelf nog niet zoals anderen beweren mij te waarderen. Kan ik die waardering ooit toelaten? Tot nu toe niet, maar ik voel het ontastbare als een deeltje in de kwantum theorie ontwikkelen ergens in dit universum. Ik wil het voelen en dat het tastbaar is maar de waarderen die andere hebben voor mij dringen niet binnen. Ben ik dan nog niet op de Frequentie die mij dient? Of is die frequentie er wel en is er een stoorzender die de frequentie blokkeert? Tijd zal het leren.

Ik wil afsluiten met een Haiku geschreven Herman van Rompuy: Het onzichtbare verheldert het zichtbare, meer weten maakt blij. Geschreven voor het boek Frank Verstraete en Céline Broeckhaert.

Bronnen: Podcast Voorproevers, Oppenheimer de film (inspiratiebron), Vrienden, Google afbeeldingen.