Waar is mijn eigenaardigheid?

De vraag die me al even bezighoudt, is of ik nog steeds kan schrijven. Gelukkig gaat het schrijven nog steeds, dat merk ik nu ook. Maar de onderwerpen en de creativiteit in mijn teksten voelen niet zo uniek en krachtig als voorheen. Dit veroorzaakt frustratie, omdat ik weet dat ik ooit met veel passie kon schrijven over dingen die nu voor mij ongrijpbaar zijn. Deze onderwerpen waren zowel een zegen als een vloek, aangezien ze de basis van mijn inspiratie vormden, maar nu lijken ze zo ver weg. Desondanks blijf ik proberen mijn gedachtestroom vast te houden en mijn gedachten op papier (of beeldscherm) te krijgen. Ik zoek naar prikkels in het dagelijks leven, zoals gesprekken met mensen die mijn eigenaardige stroming begrijpen, en filmpjes over complotten die mijn creativiteit opnieuw activeren. Door actief te zoeken hoop ik mijn creativiteit op een andere manier te vinden dan door het gevolg van mentale instabiliteit. Nu ik me stabiel voel, realiseer ik me dat mijn schrijven vaak voortkwam uit die instabiliteit en angst; het hielp me af te leiden van de problemen die me ’s nachts wakker hielden.

Ik voel me stabiel en daar ben ik blij mee. Dit komt onder andere door medicatie die goed is ingesteld en omdat ik me geliefd voel door een rustige, lieve en sterke man. Zijn discipline, zowel in het leven als in de sportschool, heeft me een gevoel van veiligheid gegeven. In het begin dacht ik dat mijn stabiliteit kwam door de dopamine die nieuwe liefde met zich meebracht, maar nu de nieuwigheid is verdwenen, voel ik me nog steeds stevig in mijn schoenen staan. Ik voel me veilig bij hem omdat hij de juiste reacties geeft. Hij steunt me wanneer ik iets ingrijpends vertel over mijn leven en jeugd, luistert zonder druk uit te oefenen, en laat me weten dat hij blijft en me waardeert zoals ik ben, niet zoals ik me presenteer. Door zijn stabiliteit kan ik dichter bij hem komen dan ooit tevoren. Het voelt als een snelle ontwikkeling, maar ik heb geen onderbuikgevoel dat er iets niet klopt, wat ik in het verleden vaak had. Heb ik de jackpot te pakken? Ja, dat denk ik wel.

Afgelopen week waren we op een feestje waar ik iets deelde over een thema in mijn leven. Hij keek me met de liefste blik die ik me kan voorstellen aan en zei: “Het maakt me niet zoveel uit, ik vind jou toch wel leuk.” Die blik en het gevoel kwamen voor mij opnieuw als een bevestiging dat hij een goed hart heeft en juist voor me is. Het gaat niet alleen om zijn woorden, maar om de oprechtheid die hij me laat zien, en de sensitiviteit die ik voel, geeft me een gevoel van veiligheid. Er zijn geen zenuwen vanwege complimenten of antwoorden, hij meent het echt. Het verbaast en overweldigt me dat ik nu geloof en ook echt voel dat iemand mij leuk vindt zoals ik ben.

Mijn partner laat me voelen dat ik onvoorwaardelijk mezelf mag zijn, iets wat ik nooit eerder heb geloofd. Ik dacht dat niemand me leuk kon vinden zoals ik ben, maar nu voel ik dat dat wel zo is. Toch ben ik bang dat mijn kwetsbaarheid mensen afschrikt. Soms deel ik mijn pijn al snel in het contact, uit angst me te binden aan iemand die vertrekt. Ik breng snel mijn visie op kinderen en maatschappelijke kwesties ter sprake, wat vaak een krachtig beeld oproept van hoe ik naar de wereld kijk. Dit kan zowel mensen afschrikken als leiden tot interessante, diepgaande gesprekken al vroeg in het contact.

Hoewel ik weet dat mensen van me houden, is het moeilijk om dat te geloven, vooral bij vrienden en liefdesrelaties. Maar er is iets in mij veranderd; ik denk dat hij die verandering stimuleert, vaak zonder het zelf door te hebben. Hij leert me om meer van mezelf te houden door me ongemakkelijke opdrachten uit te laten voeren, zoals in de spiegel zeggen dat ik mooi ben. Dit deed hij omdat ik zijn compliment wegwuifde en hij dat niet accepteerde. Op deze manier helpt hij me om mezelf te zien zoals ik ben, met veel liefde.

Ik schrijf minder nu, omdat ik me enorm vermaak met mijn relatie en omdat ik geen angsten meer hoef weg te typen. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik zal een nieuwe manier moeten vinden om mijn eigenaardigheid op papier te krijgen. De reis van zelfontdekking en acceptatie is gaande, en ik kijk ernaar uit hoe ik deze nieuwe fase van mijn leven kan vastleggen in mijn schrijven. Het is een uitdaging, maar ik geloof dat met de steun van mijn partner en de kracht die ik in mezelf vind, ik weer unieke en krachtige teksten kan creëren.