Doem denken, in een spiraal blijven hangen. Hoezo werkt mijn brein zo of misschien die van jou ook? Meeste tips beginnen met afleiding zoeken en bezig blijven, maar gaat dit de kern oplossen? Wat is de kern van deze scenario’s? Het lijkt wel alsof we vastzitten in een vicieuze cirkel van negatieve gedachten die zich continu herhalen. Het vergroten van de risicotaxatie en het analyseren van deze gedachten kan ons helpen een beter inzicht te krijgen in wat ons precies bezighoudt. Vaak als ik zo denk, verlies ik mezelf in de wensen van anderen en ga ik voorbij aan mijn eigen emotie en wensen. Dit kan leiden tot een gevoel van frustratie en onvrede, omdat ik me meer richt op de goedkeuring van anderen dan op mijn eigen behoeften. Heeft doemdenken dan te maken met people pleasen of een laag zelfbeeld? Misschien zijn deze twee elementen met elkaar verweven, wat ons dwingt om diepere vragen te stellen over onze identiteit en wat we werkelijk willen in het leven. Who knows, maar het is zeker de moeite waard om deze patronen te onderzoeken.
In een situatie waarin mij wordt gevraagd wat ik fijn zou vinden of willen, voel ik me vaak bezwaard te zeggen wat ik echt wil, omdat ik bang ben dat dit misschien niet in het voordeel is voor de ander. Deze angst houdt me tegen; ik ben bang de ander te benadelen en ruimte in te nemen, alhoewel ik zelf het idee heb dat ik veeleisend ben en enorm veel vraag. Het lijkt wel alsof ik continue bezig ben met het balanceren van mijn eigen wensen en die van anderen. Ik zou zo graag willen zonder angst en emotie te kunnen kiezen wat ik wil, ook al heeft dit soms voor de ander niet de meest gewenste uitkomst. Iedere keer wanneer er besloten moet worden, blijf ik maar denken: “Dit vindt de ander niet fijn,” en ik vul van alles in voor de ander dat bestaat uit mijn zorgen en twijfels. Dit innerlijke conflict maakt het moeilijk om bij mezelf te blijven, en hierdoor kan ik hier emotioneel van worden. In de meeste gevallen kies ik alsnog wat ik denk dat fijn is voor de ander, zonder daarbij echt te reflecteren op mijn eigen behoeften. Het is een cyclus die me steeds meer frustreert, want ik weet diep van binnen dat zowel mijn wensen als die van de ander belangrijk zijn, maar ik vind het lastig om de juiste balans te vinden.
Hoe doorbreek je dit patroon? Ik denk dat het herhalen van het doorbreken hiervan belangrijk is, omdat consistentie en zelfreflectie cruciaal zijn voor mijn groei. De uitspraak “oefening baart kunst” is daarbij relevant. Nu heb ik een partner die me vraagt: ja maar wat wil jij? en wat denk jij? Deze vragen overrompelen me, en ik voel me zenuwachtig bij het beantwoorden. Het dwingt me om goed naar mezelf en mijn wensen te kijken; soms wil ik liever zeggen wat hij zou willen in plaats van eerlijk te antwoorden, omdat ik bang ben dat mijn verlangens niet overeenkomen met zijn verwachtingen. Dit leidt tot een innerlijke strijd, omdat ik me afvraag of ik wel het recht heb om te delen wat ik wil. Het is belangrijk om authentiek te zijn en onze behoeftes te delen, maar ik kies vaak voor stilte uit angst om anderen te kwetsen. Dit is niet eerlijk naar hem; hij vraagt het omdat hij dat wil en ik wijs het af. Deze situatie laat me zien hoe belangrijk het is om een balans te vinden en dit patroon te blijven doorbreken. Ik merk dat mijn partner me hierin heel erg helpt, ook zonder iets te doen.
Nu heb ik het vandaag moeilijk met naar mezelf luisteren omdat ik twijfel aan mijn waarde. Ik voel dat ik te veel vraag als ik aangeef dat ik iets moeilijk vind en faal. Dit gevoel van onzekerheid is overweldigend en beïnvloedt mijn dag, en ik heb het idee dat anderen mij een last vinden. Deze gedachten maken het moeilijk om positief te blijven. Om mijn patronen te veranderen, heb ik recentelijk gehoord dat jezelf in de spiegel aankijken en zeggen dat je het waard bent, helpt. Dit lijkt misschien te eenvoudig, maar het kan je zelfvertrouwen echt versterken. Vandaag heb ik dat een paar keer gedaan; ik nam de tijd om stil te staan bij mijn gevoelens en mezelf te herinneren dat ik waardevol ben. Ik probeer geleidelijk mijn zelfbeeld te verbeteren en negatieve gedachten een plek te geven. Het kost tijd, maar ik voel steun van mijn partner als ik dit doe en ben hem dan ook best dankbaar hiervoor. Hoeveel invloed een fijn milieu en veilige mensen op je leven hebben, is bijzonder. Ze bieden de steun die nodig is in moeilijke tijden. Ik begon deze blog met angst en sluit af met dankbaarheid. Het helpt me om te denken aan de positieve dingen, hoe klein ook. Is “bezig zijn” en “afleiding” dan ook een manier om een patroon te doorbreken en juist wel de oplossing van de kern? Met dit dilemma sluit ik de blog af.
BLOGGYMAN 
Plaats een reactie