Soms vraag ik me af of ik een vreemde vogel ben of gewoon iemand die iets te vaak en te diep nadenkt. Misschien wel allebei. In ieder geval voel ik me regelmatig buiten de lijnen vallen van wat als normaal wordt gezien. Alsof ik een organische en unieke vorm ben die telkens weer in een harde, vierkante mal wordt gedrukt. Alsof je uniek mag zijn zolang het maar binnen de kaders past.
Dat gevoel van anders zijn is niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Vaak pas ik me aan, lach ik waar het hoort, knik ik op de juiste momenten. Maar binnenin gaat het altijd door. Vragen, verbanden, gedachten die tegen elkaar aan schuren. Het is geen onrust, eerder een soort trilling van alles wat ik aanvoel maar nog niet altijd begrijp.
Als ik dan weer even in stilte ben, zonder afleiding, zonder de constante stroom van prikkels en verwachtingen, dan komt het terug. Het denken. Het dwalen. De diepte in. En dan beland ik weer bij thema’s die me al jaren bezighouden. Liefde. Hechting. De manier waarop we onszelf wel of niet durven laten zien aan een ander.
Liefde is iets wat ik verlang, maar ook iets waar ik voor op mijn hoede ben. Soms voel ik me veilig, zacht, thuis bij iemand. En tegelijkertijd schiet er dan een paniekgolf door me heen die zegt: pas op. Niet te dichtbij. Niet te lang vertrouwen. Het is niet per se de ander die dat oproept, het is iets ouds in mij dat aanslaat. Alsof mijn systeem nog steeds leeft volgens een handleiding die ooit is geschreven toen ik klein was, afhankelijk, en niet wist wat ik kon verwachten.
Ik weet inmiddels dat het een reflex is. Een oud patroon dat zich voordoet alsof het nog steeds nodig is om te overleven. Vroeger trok ik dan de stekker eruit. Of ik trok me terug, maakte het stuk. Of ik ging twijfelen aan alles wat ik voelde. Tegenwoordig wacht ik. Adem ik. Laat ik het even bezinken voor ik iets doe. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik heb geleerd dat niet alles wat ik voel ook meteen klopt. Het kost best wat energie, maar het is het dubbel en dwars waard.
Het blijft lastig. Want een deel van mij wil niets liever dan verbinding. En een ander deel denkt nog steeds dat verbinding pijn betekent. Dit maakt me intens verdrietig en boos op vroeger, op het ambivalente liefdespatroon wat ik heb ontvangen en ook dus als veilig ervaar.
Dat vertaalt zich ook in hoe ik mezelf zie. Er zijn dagen dat ik voel dat ik waardevol ben. Gevoelig, krachtig, met een hart dat groot genoeg is voor mezelf en voor anderen. Maar er zijn ook dagen dat ik mezelf ervaar als te veel of juist niet genoeg. Te aanwezig, te intens, te zacht, te moeilijk. Alsof ik steeds moet kiezen wie ik moet zijn om nog ergens te passen.
Zo overcompenseer ik in een relatie als ik om een gunst vraag, bang om dan dus teveel te vragen en bang voor conflict. En dus leer je jezelf aan om kleiner te zijn. Onzichtbaar. En ja ja onzichtbaar, ik ben hartstikke aanwezig maar ook dat is niet altijd wie ik ben. Ik ben ook juist kalm en stil. Maar ergens is dat niet sociaal wenselijk dus ben ik sociaal. Zodat je niet afgewezen wordt om wie je bent, maar wel geprezen wordt om wat je doet.
Op werk zie ik het ook gebeuren. Ik voel snel aan wat de sfeer is. Voel spanningen voordat ze uitgesproken worden. Pas me aan zonder dat ik het doorheb.Want ik sta altijd ‘aan’. Altijd bezig met hoe ik overkom. Altijd een paar stappen vooruit denken, zodat ik geen fouten maak. Als ik ze dan wel maak, zoek ik bevestiging dat het oké is en alsnog geloof ik niet dat het oké is.
Wat ik vroeger miste, probeer ik nu aan mezelf te geven, troost als ik een fout maak, geen straf als ik buiten mn schema eet, constante bevestiging dat ik hulp mag vragen en dat niemand me dan gaat verlaten, ook dat als ik me wel verbind er geen beknellend of onveilige tijd aan komt.
Ik merk dat ik hard moet werken, vandaag in therapie een grote stap gemaakt en dat is confronterend maar erg waardevol. Ik ben gelukkig met mijn leven nu, maar ergens rouw ik nog over het verleden als er weer deuren worden geopend. De band die ik voel nu wil ik houden en niet verliezen of er afstand van nemen dus werk ik elk moment om te houden.
Ik hou van liefde, verbinding en jou
BLOGGYMAN 
Plaats een reactie