Afscheid nemen of langzaam oplossen in het niets
Ik weet niet zo goed wat ik voel bij afscheid nemen. Misschien omdat ik het niet vaak echt doe. Ik ben geen type voor grote gebaren of laatste woorden. Ik verdwijn liever. Of ik vervaag langzaam. Zo langzaam dat niemand precies kan zeggen wanneer het moment daar was. Inclusief ikzelf. Afscheid nemen is een vreemd ding. Alleen al de gedachte eraan roept van alles op. Zelden één duidelijke emotie. Het is verdriet en opluchting tegelijk, wederom ets ambivalents.
Voor sommigen is afscheid het einde van een relatie. Niet altijd met drama en servies dat door de kamer vliegt, maar vaker met een stil besef dat de liefde niet meer is wat ze was. Je rouwt om wat je had, terwijl je ook opgelucht bent dat je niet langer hoeft te doen alsof. Dat dubbele gevoel is vermoeiend. Alsof je tegelijk wilt huilen en een diepe zucht van verlichting wilt slaken.
Voor anderen is afscheid onvermijdelijker. De dood. Het soort afscheid dat geen discussie toelaat en je herinnert aan hoe kwetsbaar alles is. Ineens krijgen herinneringen gewicht. Momenten die ooit klein leken worden kostbaar. Zelfs de irritaties. Vooral die, die schoenen die altijd in de weg stonden die er nooit meer zullen staan, het gesmak aan tafel wat nu onontkoombare stilte is, het schateren om grappen die alleen jullie begrepen en dan heb je nog altijd de muziek.. Muziek dat verbind, steunt, heeft lief, doet emoties vloeien en dat zouden zomaar emoties zijn die je zelf niet begrijp maar die muziek wel begrijpt. doet me weer denken aan frequenties, oke goed als ik die kant weer op ga dan wordt het weer een lesje kwantumfysica..
En dan zijn er de luchtigere afscheiden. Het afscheidsfeestje omdat je gaat reizen. Iedereen verzameld, , net iets te emotioneel en je ma die bij je vrienden weer de meest ongemakkelijke verhalen verteld en de lelijkste baby foto laat zien aan je partner. Er wordt gelachen, geknuffeld en beloofd dat het contact echt wel blijft. Ondertussen denk je aan nieuwe avonturen, onbekende plekken en heel even ook aan hepatitis B in Timboektoe. Want ja, zelfs bij romantische levensveranderingen blijft het brein praktisch vervelend. Over romantiek gesproken, neem je geen overdraagbaar souvenirtje mee??
Het afscheid van een werkplek hoort ook in dit rijtje thuis. Bloemen, kaartjes en collega’s die zeggen dat je gemist zal worden. (sommige als kiespijn) Opgelucht dat je die ene zuurpruim nooit meer hoeft te zien, terwijl je tegelijkertijd weemoedig wordt van de lunchpauzes, de flauwe humor en de inside jokes die ooit zo normaal waren. En dan is er altijd die ene collega die nooit iets aardigs zei en nu vraagt wat je gaat doen hierna. Alsof hij plots interesse heeft in jouw levenspad. Fascinerend.
Elk afscheid heeft zijn eigen verhaal. Maar als we dit allemaal herkennen, hoe uniek is ons leven dan eigenlijk. Leven we echt zulke verschillende levens of herhalen we dezelfde ervaringen in andere settings, met andere mensen en net andere ongemakken. Misschien zit het verschil niet in wat we meemaken, maar in hoe het bij ons binnenkomt. Want gevoelens laten zich niet kopiëren. Voor mij voelt afscheid nemen onvoorspelbaar en verwarrend. En dus vermijd ik het. Ik kap contact af of neem langzaam afstand. Niet omdat het me niets doet, maar juist omdat het me te veel doet. Ik vind het moeilijk om me echt te openen en blijf hangen in twijfel over mijn plek. Hoewel velen soms denken dat ik een open boek ben, zeker van mijn plek en over wie ik ben, is het boek nog altijd ingepakt in een bookcover.
Bij vriendschappen heb ik vaak het idee dat ik uiteindelijk ongewenst ben of zal worden. Dat mensen liever verder kunnen zonder mij, omdat ik niet betrouwbaar ben in afspraken, of afzeg door mentale of fysieke vermoeidheid. Die gedachte voedt mijn angst voor afwijzing. Soms is er niet eens een echt afscheid. Ik neem het alvast in mijn hoofd. Scheelt weer een ongemakkelijk gesprek. Als ik ergens afscheid heb genomen in mijn hoofd, dan voel ik me in de groep en de activiteiten een schim. Aanwezig, maar niet echt onderdeel van het geheel. Het buitenbeentje in de groep dat zelf afstand neemt voordat iemand anders dat zou kunnen doen. Een soort emotionele preventieve staking.
En toch blijft die innerlijke strijd bestaan. Het verlangen naar verbinding aan de ene kant. De angst voor verlies aan de andere. Misschien is dat mijn manier van afscheid nemen. Niet met woorden of tranen, maar met stilte. Door langzaam zachter te worden. Minder zichtbaar. Tot ik opga in de achtergrond.
Hier is een herschreven, vloeiende versie in dezelfde bloggyman-stijl, diepgaand maar met een klein, luchtig grapje erin:
Misschien is dat ook een afscheid. Alleen eentje zonder taart, zonder speeches en zonder iemand die vraagt wat ik hierna ga doen. Een ongemakkelijk en stilzwijgend moment dat zich onder de oppervlakte afspeelt, terwijl de wereld om me heen gewoon doorgaat. Mensen lachen, plannen dingen, sturen appjes. En ik? Ik neem in stilte afscheid van iets wat niemand ziet. Maar misschien wordt het tijd om afscheid te nemen van deze manier van afscheid nemen, van het verdwijnen, het vervagen, het alvast weglopen in mijn hoofd. Misschien is het tijd om met mijn billen bloot te gaan en die angsten uit te spreken in mijn vriendinnengroep. Geen groot drama, geen achtergrondmuziek. Gewoon eerlijk zijn. Spannend genoeg, dank je wel.
Het voelt als een noodzakelijke stap. Alsof ik eindelijk de druk loslaat die ik mezelf al die tijd heb opgelegd. De druk om sterk te zijn, om niet lastig te zijn, om niemand tot last te zijn met mijn binnenwereld. Best vermoeiend eigenlijk, zo’n fulltime baan als jezelf inhouden. Diep van binnen weet ik het al. Het verlangen is groter dan de angst. Altijd geweest. Het verlangen om authentiek te zijn. Om de echte versie van mij te laten zien, inclusief de onzekerheden, de twijfels en dat rare stemmetje dat altijd denkt dat iedereen liever zonder mij is. Spoiler, dat is meestal niet zo.
Kwetsbaarheid blijft spannend. Maar misschien is het ook gewoon een vorm van moed die er nog een beetje onhandig uitziet. En eerlijk is eerlijk, alles wat nieuw is, voelt eerst ongemakkelijk. Zelfs fietsen zonder zijwieltjes. Of praten over gevoelens zonder meteen een grap te maken. Alhoewel, eentje mag blijven.
Ik kan dit. En als jij dit herkent, dan jij ook. En zo niet, dan toch. De kans is groot dat we allemaal op onze eigen manier bezig zijn met afscheid nemen en opnieuw beginnen. Soms luid, soms zacht. En soms, heel soms, begint een nieuw begin precies daar waar je stopt met verdwijnen.
BLOGGYMAN 
Plaats een reactie