Auteur: BLOGGYMAN

---

Afscheid nemen of langzaam oplossen in het niets

Ik weet niet zo goed wat ik voel bij afscheid nemen. Misschien omdat ik het niet vaak echt doe. Ik ben geen type voor grote gebaren of laatste woorden. Ik verdwijn liever. Of ik vervaag langzaam. Zo langzaam dat niemand precies kan zeggen wanneer het moment daar was. Inclusief ikzelf. Afscheid nemen is een vreemd ding. Alleen al de gedachte eraan roept van alles op. Zelden één duidelijke emotie. Het is verdriet en opluchting tegelijk, wederom ets ambivalents.

Voor sommigen is afscheid het einde van een relatie. Niet altijd met drama en servies dat door de kamer vliegt, maar vaker met een stil besef dat de liefde niet meer is wat ze was. Je rouwt om wat je had, terwijl je ook opgelucht bent dat je niet langer hoeft te doen alsof. Dat dubbele gevoel is vermoeiend. Alsof je tegelijk wilt huilen en een diepe zucht van verlichting wilt slaken.

Voor anderen is afscheid onvermijdelijker. De dood. Het soort afscheid dat geen discussie toelaat en je herinnert aan hoe kwetsbaar alles is. Ineens krijgen herinneringen gewicht. Momenten die ooit klein leken worden kostbaar. Zelfs de irritaties. Vooral die, die schoenen die altijd in de weg stonden die er nooit meer zullen staan, het gesmak aan tafel wat nu onontkoombare stilte is, het schateren om grappen die alleen jullie begrepen en dan heb je nog altijd de muziek.. Muziek dat verbind, steunt, heeft lief, doet emoties vloeien en dat zouden zomaar emoties zijn die je zelf niet begrijp maar die muziek wel begrijpt. doet me weer denken aan frequenties, oke goed als ik die kant weer op ga dan wordt het weer een lesje kwantumfysica..

En dan zijn er de luchtigere afscheiden. Het afscheidsfeestje omdat je gaat reizen. Iedereen verzameld, , net iets te emotioneel en je ma die bij je vrienden weer de meest ongemakkelijke verhalen verteld en de lelijkste baby foto laat zien aan je partner. Er wordt gelachen, geknuffeld en beloofd dat het contact echt wel blijft. Ondertussen denk je aan nieuwe avonturen, onbekende plekken en heel even ook aan hepatitis B in Timboektoe. Want ja, zelfs bij romantische levensveranderingen blijft het brein praktisch vervelend. Over romantiek gesproken, neem je geen overdraagbaar souvenirtje mee??

Het afscheid van een werkplek hoort ook in dit rijtje thuis. Bloemen, kaartjes en collega’s die zeggen dat je gemist zal worden. (sommige als kiespijn) Opgelucht dat je die ene zuurpruim nooit meer hoeft te zien, terwijl je tegelijkertijd weemoedig wordt van de lunchpauzes, de flauwe humor en de inside jokes die ooit zo normaal waren. En dan is er altijd die ene collega die nooit iets aardigs zei en nu vraagt wat je gaat doen hierna. Alsof hij plots interesse heeft in jouw levenspad. Fascinerend.

Elk afscheid heeft zijn eigen verhaal. Maar als we dit allemaal herkennen, hoe uniek is ons leven dan eigenlijk. Leven we echt zulke verschillende levens of herhalen we dezelfde ervaringen in andere settings, met andere mensen en net andere ongemakken. Misschien zit het verschil niet in wat we meemaken, maar in hoe het bij ons binnenkomt. Want gevoelens laten zich niet kopiëren. Voor mij voelt afscheid nemen onvoorspelbaar en verwarrend. En dus vermijd ik het. Ik kap contact af of neem langzaam afstand. Niet omdat het me niets doet, maar juist omdat het me te veel doet. Ik vind het moeilijk om me echt te openen en blijf hangen in twijfel over mijn plek. Hoewel velen soms denken dat ik een open boek ben, zeker van mijn plek en over wie ik ben, is het boek nog altijd ingepakt in een bookcover.

Bij vriendschappen heb ik vaak het idee dat ik uiteindelijk ongewenst ben of zal worden. Dat mensen liever verder kunnen zonder mij, omdat ik niet betrouwbaar ben in afspraken, of afzeg door mentale of fysieke vermoeidheid. Die gedachte voedt mijn angst voor afwijzing. Soms is er niet eens een echt afscheid. Ik neem het alvast in mijn hoofd. Scheelt weer een ongemakkelijk gesprek. Als ik ergens afscheid heb genomen in mijn hoofd, dan voel ik me in de groep en de activiteiten een schim. Aanwezig, maar niet echt onderdeel van het geheel. Het buitenbeentje in de groep dat zelf afstand neemt voordat iemand anders dat zou kunnen doen. Een soort emotionele preventieve staking.

En toch blijft die innerlijke strijd bestaan. Het verlangen naar verbinding aan de ene kant. De angst voor verlies aan de andere. Misschien is dat mijn manier van afscheid nemen. Niet met woorden of tranen, maar met stilte. Door langzaam zachter te worden. Minder zichtbaar. Tot ik opga in de achtergrond.

Hier is een herschreven, vloeiende versie in dezelfde bloggyman-stijl, diepgaand maar met een klein, luchtig grapje erin:

---

Misschien is dat ook een afscheid. Alleen eentje zonder taart, zonder speeches en zonder iemand die vraagt wat ik hierna ga doen. Een ongemakkelijk en stilzwijgend moment dat zich onder de oppervlakte afspeelt, terwijl de wereld om me heen gewoon doorgaat. Mensen lachen, plannen dingen, sturen appjes. En ik? Ik neem in stilte afscheid van iets wat niemand ziet. Maar misschien wordt het tijd om afscheid te nemen van deze manier van afscheid nemen, van het verdwijnen, het vervagen, het alvast weglopen in mijn hoofd. Misschien is het tijd om met mijn billen bloot te gaan en die angsten uit te spreken in mijn vriendinnengroep. Geen groot drama, geen achtergrondmuziek. Gewoon eerlijk zijn. Spannend genoeg, dank je wel.

Het voelt als een noodzakelijke stap. Alsof ik eindelijk de druk loslaat die ik mezelf al die tijd heb opgelegd. De druk om sterk te zijn, om niet lastig te zijn, om niemand tot last te zijn met mijn binnenwereld. Best vermoeiend eigenlijk, zo’n fulltime baan als jezelf inhouden. Diep van binnen weet ik het al. Het verlangen is groter dan de angst. Altijd geweest. Het verlangen om authentiek te zijn. Om de echte versie van mij te laten zien, inclusief de onzekerheden, de twijfels en dat rare stemmetje dat altijd denkt dat iedereen liever zonder mij is. Spoiler, dat is meestal niet zo.

Kwetsbaarheid blijft spannend. Maar misschien is het ook gewoon een vorm van moed die er nog een beetje onhandig uitziet. En eerlijk is eerlijk, alles wat nieuw is, voelt eerst ongemakkelijk. Zelfs fietsen zonder zijwieltjes. Of praten over gevoelens zonder meteen een grap te maken. Alhoewel, eentje mag blijven.

Ik kan dit. En als jij dit herkent, dan jij ook. En zo niet, dan toch. De kans is groot dat we allemaal op onze eigen manier bezig zijn met afscheid nemen en opnieuw beginnen. Soms luid, soms zacht. En soms, heel soms, begint een nieuw begin precies daar waar je stopt met verdwijnen.

Soms vraag ik me af of ik een vreemde vogel ben of gewoon iemand die iets te vaak en te diep nadenkt. Misschien wel allebei. In ieder geval voel ik me regelmatig buiten de lijnen vallen van wat als normaal wordt gezien. Alsof ik een organische en unieke vorm ben die telkens weer in een harde, vierkante mal wordt gedrukt. Alsof je uniek mag zijn zolang het maar binnen de kaders past.

Dat gevoel van anders zijn is niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Vaak pas ik me aan, lach ik waar het hoort, knik ik op de juiste momenten. Maar binnenin gaat het altijd door. Vragen, verbanden, gedachten die tegen elkaar aan schuren. Het is geen onrust, eerder een soort trilling van alles wat ik aanvoel maar nog niet altijd begrijp.

Als ik dan weer even in stilte ben, zonder afleiding, zonder de constante stroom van prikkels en verwachtingen, dan komt het terug. Het denken. Het dwalen. De diepte in. En dan beland ik weer bij thema’s die me al jaren bezighouden. Liefde. Hechting. De manier waarop we onszelf wel of niet durven laten zien aan een ander.

Liefde is iets wat ik verlang, maar ook iets waar ik voor op mijn hoede ben. Soms voel ik me veilig, zacht, thuis bij iemand. En tegelijkertijd schiet er dan een paniekgolf door me heen die zegt: pas op. Niet te dichtbij. Niet te lang vertrouwen. Het is niet per se de ander die dat oproept, het is iets ouds in mij dat aanslaat. Alsof mijn systeem nog steeds leeft volgens een handleiding die ooit is geschreven toen ik klein was, afhankelijk, en niet wist wat ik kon verwachten.

Ik weet inmiddels dat het een reflex is. Een oud patroon dat zich voordoet alsof het nog steeds nodig is om te overleven. Vroeger trok ik dan de stekker eruit. Of ik trok me terug, maakte het stuk. Of ik ging twijfelen aan alles wat ik voelde. Tegenwoordig wacht ik. Adem ik. Laat ik het even bezinken voor ik iets doe. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik heb geleerd dat niet alles wat ik voel ook meteen klopt. Het kost best wat energie, maar het is het dubbel en dwars waard.

Het blijft lastig. Want een deel van mij wil niets liever dan verbinding. En een ander deel denkt nog steeds dat verbinding pijn betekent. Dit maakt me intens verdrietig en boos op vroeger, op het ambivalente liefdespatroon wat ik heb ontvangen en ook dus als veilig ervaar.

Dat vertaalt zich ook in hoe ik mezelf zie. Er zijn dagen dat ik voel dat ik waardevol ben. Gevoelig, krachtig, met een hart dat groot genoeg is voor mezelf en voor anderen. Maar er zijn ook dagen dat ik mezelf ervaar als te veel of juist niet genoeg. Te aanwezig, te intens, te zacht, te moeilijk. Alsof ik steeds moet kiezen wie ik moet zijn om nog ergens te passen.

Zo overcompenseer ik in een relatie als ik om een gunst vraag, bang om dan dus teveel te vragen en bang voor conflict. En dus leer je jezelf aan om kleiner te zijn. Onzichtbaar. En ja ja onzichtbaar, ik ben hartstikke aanwezig maar ook dat is niet altijd wie ik ben. Ik ben ook juist kalm en stil. Maar ergens is dat niet sociaal wenselijk dus ben ik sociaal. Zodat je niet afgewezen wordt om wie je bent, maar wel geprezen wordt om wat je doet.

Op werk zie ik het ook gebeuren. Ik voel snel aan wat de sfeer is. Voel spanningen voordat ze uitgesproken worden. Pas me aan zonder dat ik het doorheb.Want ik sta altijd ‘aan’. Altijd bezig met hoe ik overkom. Altijd een paar stappen vooruit denken, zodat ik geen fouten maak. Als ik ze dan wel maak, zoek ik bevestiging dat het oké is en alsnog geloof ik niet dat het oké is.

Wat ik vroeger miste, probeer ik nu aan mezelf te geven, troost als ik een fout maak, geen straf als ik buiten mn schema eet, constante bevestiging dat ik hulp mag vragen en dat niemand me dan gaat verlaten, ook dat als ik me wel verbind er geen beknellend of onveilige tijd aan komt.

Ik merk dat ik hard moet werken, vandaag in therapie een grote stap gemaakt en dat is confronterend maar erg waardevol. Ik ben gelukkig met mijn leven nu, maar ergens rouw ik nog over het verleden als er weer deuren worden geopend. De band die ik voel nu wil ik houden en niet verliezen of er afstand van nemen dus werk ik elk moment om te houden.

Ik hou van liefde, verbinding en jou

Wat is iets wat je graag krijgt, vroeg een vriendin toen we het hadden over cadeaus voor verjaardagen. Ze vertelde me hoe bizar mijn verlanglijstje is voor mijn verjaardag, haha. Van Ninja Creamy, Apple Watch tot geld en een mascara. Geen peil op te trekken en ook lekker realistisch. Maar goed, deze vraag werd gesteld en ik haalde mijn eerder geschreven stukken van de afgelopen dagen in mijn gedachten: het stukje minimalisme en dankbaarheid.

Eigenlijk heb ik alles al, ofja heel erg veel.. Ik zou eens wat mogen verkopen of weggeven aan mensen die niks hebben, schrijf ik terwijl ik vanmiddag mijn verjaardagscadeau bestelde van mijn lieve vriendje. Het is stiekem wel een fijn gevoel om iets nieuws te krijgen (dopamine omschreven in koopgedrag). Maar goed het zijn Doctor Martens die ik al 16 jaar als een trouwe tweevoeter draag en nu al een maand moet missen. Niet alleen de schoenen moet ik missen, ik kan zeggen dat ik de schoenen veel minder mis. Die kunnen me ergens gestolen worden 😉 (de kapotte dan he!),

Maar goed, niet alleen het bestellen van schoenen en het in gedachte weggooien van mijn inboedel, dacht ik na over wat ik nou echt heel leuk vind om te krijgen. Het eerste wat me te binnen schoot, was een herinnering van het ontvangen van bloemen. Waarom bloemen? Bloemen hebben een proces, zijn daarom ook uniek en kostbaar. Je kunt ze keer op keer geven en ze blijven ieder op hun eigen manier mooi, en je kunt er maar een periode van genieten, wat het erg kostbaar maakt. Zo moest ik denken aan de laatste keren dat ik bloemen heb gekregen, van mijn vriend, zomaar omdat dat het minste was wat ik verdiende, zei hij. Dit had ik toen helemaal niet verwacht, zeker niet omdat het nog erg pril was en ik niet zeker was of het een serieuze relatie zou worden. Ik voel nu de kriebels weer in mijn buik en eigenlijk is dit wel iets wat ik het meeste waardeer om te krijgen en ik kan me de bloemen nog altijd goed herinneren die ik van mensen krijg.

Ben nu al 2 dagen aan het denken om veel spullen te verkopen en weg te geven. Misschien dat ik aanstaande zondag toch maar eens ga kijken naar spullen die ik niet meer nodig heb, deze aan te bieden op Vinted en Marktplaats. Minimalisme is ergens iets nederigs en maakt je erg dankbaar, heb ik vandaag weer gelezen. Toch maar iets meer naar gaan leven, denk ik. Zo merk ik nu ook dat ik erg gelukkig werd van een reactie. Terwijl dit in de normale situatie het minimale is en ook niet zo bijzonder als nu. Wat een gezever eigenlijk, haha, man, man, man. Nou goed, eigenlijk schrijf ik nu zoveel om wat afleiding te krijgen en ook gewoon ergens weer wat meer te focussen op mijn ontwikkeling. Dit deed ik al, maar nu toch net iets meer.

Dus wat wil ik eigenlijk het liefste voor mijn verjaardag? Een bos bloemen en een leuk berichtje denk ik, misschien een knuffel en een kus. Slaaplekker en tot snel

Minimalisme, is dat weinig hebben? Of alles hebben.. Ik heb mezelf voorgenomen me wat te beperken in sociale media, omdat ik merkte dat de werelden aan het splitsen zijn van het hier en nu en de dopamine chase van TikToks en reels. Nu heb ik dus vandaag in plaats van TikToks kijken een TED Talk gekeken om even wat ontwikkeling in dat gefrituurde brein te proppen.

De Ted Talk ging over de paradox van keuzes. Hierin werd verteld dat vrijheid bepaald wordt door meer keuzes te kunnen maken en dus meer regie over je eigen leven te hebben. Maar het paradoxale hieraan is dat als mensen te veel keuzes krijgen, ze bevriezen. Dit herken ik zelf ook wel; ik kan überhaupt geen keuzes maken omdat ik bang ben de verkeerde keuze te maken. Dit is ook wat in de video wordt verteld, dat vele opties (veel dingen hebben hoort hier ook bij) je onzeker maken en je juist beknellen in je vrijheid. Dus dat juist hoe minder keuzes je hebt, je in die kaders gelukkiger bent. Ik vond dit wel een heel mooi paradox en denk dat mijn brein, in dit “het had zo moeten zijn”-concept, ook zo had moeten zijn dat ik deze video heb gekeken.

Alhoewel mijn impulsieve brein nu het liefste haar hele inboedel verkoopt voor meer geluk, denk ik toch dat ik daar iets langer over na moet denken 😉 Om het over nadenken te hebben, ben ik gaan nadenken over situaties waarin te veel keuzes me hebben overspoeld. Dit is bijvoorbeeld alleen al de vraag: wat wil je doen? Ik weet niet wat ik wil doen, omdat het zijn met iemand (vaak degene die het vraagt) mij eigenlijk al zoveel voldoening geeft dat ik niet per se iets extra’s hoef te doen. Mijn dagelijkse routine zou ik best wel met iemand willen doen; ik hoef niks speciaals te doen, want daarvoor ben ik niet met diegene. Ik ben met diegene omdat ik met diegene wil zijn, niet om de activiteit naar onze wens uit te voeren. Dat is eigenlijk nooit mijn doel. Hoe is dat voor jou? Is het de activiteit die je wilt doen, of de persoon waarmee je bent, die je voldoening geeft? Wat geeft jou voldoening?

Afbeelding van voldoening

Om het over voldoening te hebben, kunnen we verder borduren op gelukkig zijn. Ik was gisteravond aan het eten met een goede vriendin; we hadden het over haar leven, hoe dit nu even een rollercoaster is, terwijl aan de andere kant mijn leven nu juist wat rustiger lijkt te worden. Ergens vind ik het fijn dat ik nu naar haar kan luisteren en dat ik er voor haar kan zijn, zoals zij er voor mij is en is geweest de afgelopen 1,5 jaar. Ik merk dat, nu ik dit schrijf, ik er ook een beetje emotioneel van word, omdat ik zoveel lieve mensen om me heen heb die ervoor hebben gezorgd dat ik sta waar ik sta.

Even terugkomend op gelukkig zijn, ze vertelde me dat ze iets moois had geleerd om op te schrijven waar ze allemaal gelukkig van werd in een periode toen ze niet gelukkig was. Zo vroeg ik ook wat dat allemaal was en kon ze me dit eigenlijk al snel vertellen. We kwamen hierop omdat we het even over mijn vorige blog hadden, die ze als trouwe vriendin leest (OOK IN DE AUTO, NIET MEER DOEN) xoxo. Daarin toonde ze veel empathie en ergens ook verbazing; ze kon zich niet goed voorstellen dat je niet doet wat je wil. Ze had zelf juist moeten leren om minder haar eigen weg te bewandelen en daar juist wat meer balans in te vinden. En het grappige vond ik er vooral aan dat wij ergens heel veel op elkaar lijken, maar in de uitwerking precies het tegenovergestelde zijn.

Gisteren heb ik een dag gehad waarbij ik geluk ervaarde bij kleine dingen. Voor mij in de afgelopen 1,5 jaar erg grote dingen en kon ik me niet eens bedenken dat ik hier ooit nog echt goed in zou zijn en het leuk zou gaan vinden. Ik zal het je vertellen, het is socializen. Ik heb gisteren met een collega en eigenlijk eerder een goede vriendin thee gedronken en geluncht, met daaropvolgend in de avond gegeten met een vriendin EN ben ik lang blijven hangen. Niet alleen daarin merk ik dat het goed gaat met me, maar ook vriendinnen merken het aan me; ze geven me terug dat ze verbaasd zijn dat ik zolang blijf en ook in het moment aanwezig ben. Ik was er vaak niet bij met mijn hoofd of eigenlijk al mijn ontsnapping naar huis aan het plannen zonder dan maar ook iemand ergens te kwetsen met mijn snelle vertrek. Want dat was eigenlijk altijd het hele ding, angst mensen teleur te stellen of te kwetsen. Ergens wel bijzonder hoe dat als ik me nog zo slecht voelde, ik alleen maar dacht aan hoe ik de ander niet kwets. En nog denk ik dat ik in de periode waarin het slecht ging mega egoïstisch was door af te zeggen of snel te vertrekken. Terwijl als iemand afzegt bij mij of na een half uur weg zou gaan omdat het te veel is, ik me vereerd zou voelen dat ze eerlijk zijn. Door dat in mijn hoofd te houden, ben ik eerlijker naar mijn eigen gevoel en heb ik ook veel meer ruimte voor leuke dingen omdat deze angst niet meer toeslaat. En als deze wel toeslaat, laat ik het toe en is het hoeveel aandacht ik het geef, hoe groot het is. Het wordt dan ook steeds kleiner omdat ik het niet meer alle aandacht geef en dat voelt sterk.

Sterkste vrouw van Nederland

Dus wat heeft al deze lap tekst nou eigenlijk te maken met minimalisme, daar moet ik zelf dan ook even goed over na denken nu. Het gaat weer lekker alle kanten op, daar ben ik wel blij mee. OJA blij zijn om de kleine dingen en niet te veel keuze of uberhaupt te veel willen hebben want dat maakt dus himmel nie gelukkigggg. joejoe dikke kus.

Doem denken, in een spiraal blijven hangen. Hoezo werkt mijn brein zo of misschien die van jou ook? Meeste tips beginnen met afleiding zoeken en bezig blijven, maar gaat dit de kern oplossen? Wat is de kern van deze scenario’s? Het lijkt wel alsof we vastzitten in een vicieuze cirkel van negatieve gedachten die zich continu herhalen. Het vergroten van de risicotaxatie en het analyseren van deze gedachten kan ons helpen een beter inzicht te krijgen in wat ons precies bezighoudt. Vaak als ik zo denk, verlies ik mezelf in de wensen van anderen en ga ik voorbij aan mijn eigen emotie en wensen. Dit kan leiden tot een gevoel van frustratie en onvrede, omdat ik me meer richt op de goedkeuring van anderen dan op mijn eigen behoeften. Heeft doemdenken dan te maken met people pleasen of een laag zelfbeeld? Misschien zijn deze twee elementen met elkaar verweven, wat ons dwingt om diepere vragen te stellen over onze identiteit en wat we werkelijk willen in het leven. Who knows, maar het is zeker de moeite waard om deze patronen te onderzoeken.

In een situatie waarin mij wordt gevraagd wat ik fijn zou vinden of willen, voel ik me vaak bezwaard te zeggen wat ik echt wil, omdat ik bang ben dat dit misschien niet in het voordeel is voor de ander. Deze angst houdt me tegen; ik ben bang de ander te benadelen en ruimte in te nemen, alhoewel ik zelf het idee heb dat ik veeleisend ben en enorm veel vraag. Het lijkt wel alsof ik continue bezig ben met het balanceren van mijn eigen wensen en die van anderen. Ik zou zo graag willen zonder angst en emotie te kunnen kiezen wat ik wil, ook al heeft dit soms voor de ander niet de meest gewenste uitkomst. Iedere keer wanneer er besloten moet worden, blijf ik maar denken: “Dit vindt de ander niet fijn,” en ik vul van alles in voor de ander dat bestaat uit mijn zorgen en twijfels. Dit innerlijke conflict maakt het moeilijk om bij mezelf te blijven, en hierdoor kan ik hier emotioneel van worden. In de meeste gevallen kies ik alsnog wat ik denk dat fijn is voor de ander, zonder daarbij echt te reflecteren op mijn eigen behoeften. Het is een cyclus die me steeds meer frustreert, want ik weet diep van binnen dat zowel mijn wensen als die van de ander belangrijk zijn, maar ik vind het lastig om de juiste balans te vinden.

Hoe doorbreek je dit patroon? Ik denk dat het herhalen van het doorbreken hiervan belangrijk is, omdat consistentie en zelfreflectie cruciaal zijn voor mijn groei. De uitspraak “oefening baart kunst” is daarbij relevant. Nu heb ik een partner die me vraagt: ja maar wat wil jij? en wat denk jij? Deze vragen overrompelen me, en ik voel me zenuwachtig bij het beantwoorden. Het dwingt me om goed naar mezelf en mijn wensen te kijken; soms wil ik liever zeggen wat hij zou willen in plaats van eerlijk te antwoorden, omdat ik bang ben dat mijn verlangens niet overeenkomen met zijn verwachtingen. Dit leidt tot een innerlijke strijd, omdat ik me afvraag of ik wel het recht heb om te delen wat ik wil. Het is belangrijk om authentiek te zijn en onze behoeftes te delen, maar ik kies vaak voor stilte uit angst om anderen te kwetsen. Dit is niet eerlijk naar hem; hij vraagt het omdat hij dat wil en ik wijs het af. Deze situatie laat me zien hoe belangrijk het is om een balans te vinden en dit patroon te blijven doorbreken. Ik merk dat mijn partner me hierin heel erg helpt, ook zonder iets te doen.

Nu heb ik het vandaag moeilijk met naar mezelf luisteren omdat ik twijfel aan mijn waarde. Ik voel dat ik te veel vraag als ik aangeef dat ik iets moeilijk vind en faal. Dit gevoel van onzekerheid is overweldigend en beïnvloedt mijn dag, en ik heb het idee dat anderen mij een last vinden. Deze gedachten maken het moeilijk om positief te blijven. Om mijn patronen te veranderen, heb ik recentelijk gehoord dat jezelf in de spiegel aankijken en zeggen dat je het waard bent, helpt. Dit lijkt misschien te eenvoudig, maar het kan je zelfvertrouwen echt versterken. Vandaag heb ik dat een paar keer gedaan; ik nam de tijd om stil te staan bij mijn gevoelens en mezelf te herinneren dat ik waardevol ben. Ik probeer geleidelijk mijn zelfbeeld te verbeteren en negatieve gedachten een plek te geven. Het kost tijd, maar ik voel steun van mijn partner als ik dit doe en ben hem dan ook best dankbaar hiervoor. Hoeveel invloed een fijn milieu en veilige mensen op je leven hebben, is bijzonder. Ze bieden de steun die nodig is in moeilijke tijden. Ik begon deze blog met angst en sluit af met dankbaarheid. Het helpt me om te denken aan de positieve dingen, hoe klein ook. Is “bezig zijn” en “afleiding” dan ook een manier om een patroon te doorbreken en juist wel de oplossing van de kern? Met dit dilemma sluit ik de blog af.

De vraag die me al even bezighoudt, is of ik nog steeds kan schrijven. Gelukkig gaat het schrijven nog steeds, dat merk ik nu ook. Maar de onderwerpen en de creativiteit in mijn teksten voelen niet zo uniek en krachtig als voorheen. Dit veroorzaakt frustratie, omdat ik weet dat ik ooit met veel passie kon schrijven over dingen die nu voor mij ongrijpbaar zijn. Deze onderwerpen waren zowel een zegen als een vloek, aangezien ze de basis van mijn inspiratie vormden, maar nu lijken ze zo ver weg. Desondanks blijf ik proberen mijn gedachtestroom vast te houden en mijn gedachten op papier (of beeldscherm) te krijgen. Ik zoek naar prikkels in het dagelijks leven, zoals gesprekken met mensen die mijn eigenaardige stroming begrijpen, en filmpjes over complotten die mijn creativiteit opnieuw activeren. Door actief te zoeken hoop ik mijn creativiteit op een andere manier te vinden dan door het gevolg van mentale instabiliteit. Nu ik me stabiel voel, realiseer ik me dat mijn schrijven vaak voortkwam uit die instabiliteit en angst; het hielp me af te leiden van de problemen die me ’s nachts wakker hielden.

Ik voel me stabiel en daar ben ik blij mee. Dit komt onder andere door medicatie die goed is ingesteld en omdat ik me geliefd voel door een rustige, lieve en sterke man. Zijn discipline, zowel in het leven als in de sportschool, heeft me een gevoel van veiligheid gegeven. In het begin dacht ik dat mijn stabiliteit kwam door de dopamine die nieuwe liefde met zich meebracht, maar nu de nieuwigheid is verdwenen, voel ik me nog steeds stevig in mijn schoenen staan. Ik voel me veilig bij hem omdat hij de juiste reacties geeft. Hij steunt me wanneer ik iets ingrijpends vertel over mijn leven en jeugd, luistert zonder druk uit te oefenen, en laat me weten dat hij blijft en me waardeert zoals ik ben, niet zoals ik me presenteer. Door zijn stabiliteit kan ik dichter bij hem komen dan ooit tevoren. Het voelt als een snelle ontwikkeling, maar ik heb geen onderbuikgevoel dat er iets niet klopt, wat ik in het verleden vaak had. Heb ik de jackpot te pakken? Ja, dat denk ik wel.

Afgelopen week waren we op een feestje waar ik iets deelde over een thema in mijn leven. Hij keek me met de liefste blik die ik me kan voorstellen aan en zei: “Het maakt me niet zoveel uit, ik vind jou toch wel leuk.” Die blik en het gevoel kwamen voor mij opnieuw als een bevestiging dat hij een goed hart heeft en juist voor me is. Het gaat niet alleen om zijn woorden, maar om de oprechtheid die hij me laat zien, en de sensitiviteit die ik voel, geeft me een gevoel van veiligheid. Er zijn geen zenuwen vanwege complimenten of antwoorden, hij meent het echt. Het verbaast en overweldigt me dat ik nu geloof en ook echt voel dat iemand mij leuk vindt zoals ik ben.

Mijn partner laat me voelen dat ik onvoorwaardelijk mezelf mag zijn, iets wat ik nooit eerder heb geloofd. Ik dacht dat niemand me leuk kon vinden zoals ik ben, maar nu voel ik dat dat wel zo is. Toch ben ik bang dat mijn kwetsbaarheid mensen afschrikt. Soms deel ik mijn pijn al snel in het contact, uit angst me te binden aan iemand die vertrekt. Ik breng snel mijn visie op kinderen en maatschappelijke kwesties ter sprake, wat vaak een krachtig beeld oproept van hoe ik naar de wereld kijk. Dit kan zowel mensen afschrikken als leiden tot interessante, diepgaande gesprekken al vroeg in het contact.

Hoewel ik weet dat mensen van me houden, is het moeilijk om dat te geloven, vooral bij vrienden en liefdesrelaties. Maar er is iets in mij veranderd; ik denk dat hij die verandering stimuleert, vaak zonder het zelf door te hebben. Hij leert me om meer van mezelf te houden door me ongemakkelijke opdrachten uit te laten voeren, zoals in de spiegel zeggen dat ik mooi ben. Dit deed hij omdat ik zijn compliment wegwuifde en hij dat niet accepteerde. Op deze manier helpt hij me om mezelf te zien zoals ik ben, met veel liefde.

Ik schrijf minder nu, omdat ik me enorm vermaak met mijn relatie en omdat ik geen angsten meer hoef weg te typen. Daar ben ik dankbaar voor, maar ik zal een nieuwe manier moeten vinden om mijn eigenaardigheid op papier te krijgen. De reis van zelfontdekking en acceptatie is gaande, en ik kijk ernaar uit hoe ik deze nieuwe fase van mijn leven kan vastleggen in mijn schrijven. Het is een uitdaging, maar ik geloof dat met de steun van mijn partner en de kracht die ik in mezelf vind, ik weer unieke en krachtige teksten kan creëren.

In eerdere blogs heb ik veel al geschreven over mezelf, dit ga ik weer doen, maar ik wil ook aandacht besteden aan de theorieën die mij wakker houden en ook angst aanjagen op een bepaald niveau. Misschien haak je af bij de titel, wat ik kan begrijpen. Maar als je mijn denkwijze en gedachtegang wil volgen en je uitdaagt, is het de moeite waard om er eens onderzoek naar te doen. Als je het aandurft tenminste, de drie theorieën, geloofsovertuigingen, of hoe je het wil noemen, hebben allen een bijzonder effect op je. Theorieën lijken soms feiten, maar roepen juist vaak nieuwe vragen op. Een theorie kun je niet helemaal bewijzen. Je kunt alleen laten zien dat ze niet klopt of dat er iets anders beter werkt. Veel mensen denken dat een theorie altijd waar is, maar als blijkt dat het tegendeel waar is, dan klopt de theorie niet meer.

Maar wat betekent het eigenlijk als iets “niet meer klopt” of “niets” is? In de kwantumtheorie zien we dat zelfs wat we als leeg of niets beschouwen, toch energie of een deeltje kan zijn. Dus zelfs “niets” kan nog iets zijn. Kwantumtheorie, iets wat je pas begrijpt als je het niet begrijpt. Ook de zin zal je niet snappen, want het klopt niet net als kwantumfysica. Dit is de kortste samenvatting van de theorie, ik zou willen dat ik het uit kon leggen. Maar het enige wat ik je kan vertellen over de Kwantumtheorie is dat alles gemaakt is van deeltjes (moleculen) die zich als golven gedragen (frequenties), zo ook andersom. Dit is als het ware niet mogelijk, wat het dus een paradox maakt.

Wat is dan een paradox? Het leven is een paradox, alles in het leven zijn tegenstellingen en ook noodzakelijk om te kunnen ervaren wat iets is. Paradox zou eventueel een synoniem kunnen zijn van balans. Denk aan verdriet tegenover blijdschap, je hebt verdriet nodig om blijdschap te kunnen ervaren. Mensen strijden om vrede, maar waar is er vrede zonder oorlog? Waar is er verzadiging zonder honger.. Het is triest en je zou wensen dat de gedachte aan de paradox genoeg is om te kunnen bestaan, maar de mens moet voelen en ervaren voordat het echt is of bewijst kwantum anders? Niet ieder mens heeft de realiteit of het zichtbare nodig, er zijn mensen die het kunnen visualiseren. Bijvoorbeeld mensen die mediteren, dit is een mooie verbinding naar spiritualiteit.

Spiritualiteit heeft veel gemeen met de Kwantumtheorie, denk aan frequenties. Frequenties die je helpen met focus, hertz die baby’s helpen met slapen of jezelf my babyboo, dit zijn onderdelen die te maken hebben met natuurkunde en spiritualiteit. Is spiritualiteit dan wel zo zweverig zoals de meest “nuchter” mens omschrijft. Met de nuchtere mens bedoel ik de mens die overtuigd is van het geen wat hun verteld wordt in hun milieu. Mensen die aannemen dat alles wat hun bekend is de waarheid is, alhoewel dit helemaal oke is en het juist fijn is dat ze er zijn. Die mensen zijn onze Paradox, ook houden ze ons hier in de realiteit die we waarnemen. en verliezen we ze in onze gevisualiseerde realiteit waar we met onze frequentie elkaar terugvinden.

Om verder voort te borduren over elkaar terugvinden in een frequentie, een vriend complimenteerde me op mijn blog. Ik had hem al even niet gesproken terwijl zijn gedachten evengoed complex en enorm geestverruimend zijn. Zo omschrijf ik hoe lastig ik het vind samenhorigheid te hebben in het leven, omdat ik het idee heb dat mijn gedachten me isoleren van de werkelijkheid en de maatschappij. In onze gesprekken geeft hij mij wat dat betreft een soort gronding in de realiteit, alhoewel ik daar niet altijd voor opensta. Hij begon over hoe het leven een paradox is, dit terwijl ik intussen mijn blog aan het schrijven was over deze drie theorieën. Ik geloof dan ook niet in toevalligheden, wel in het lot. Het lijkt alsof het zo had moeten zijn, je ontmoet mensen met een reden. Zo denk ik hoe meer ik mezelf wil of probeer te accepteren, hoe vaker ik dan de mensen tegenkom die mijn gedachten interessant vinden en dan ook wel begrijpen. Een frequentie/golf die je met je gedachten kan zenden om daarmee nieuwe mensen aan te trekken of te ontmoeten. Zolang je jezelf niet accepteert, zal je nooit de mensen ontmoeten die tot je behoren.

Maar waarom bekruipt de angst me als mensen me begrijpen, ik weet wel waarom. Maar…. WAAROM. Als mensen me beginnen te zien en waarderen zoals ik echt ben, wil ik weg. Maar wil ik weg omdat ik niet weet hoe ik deze liefde in onvoorwaardelijkheid moet accepteren of ben ik bang de cirkel te breken. Ik waardeer mezelf nog niet zoals anderen beweren mij te waarderen. Kan ik die waardering ooit toelaten? Tot nu toe niet, maar ik voel het ontastbare als een deeltje in de kwantum theorie ontwikkelen ergens in dit universum. Ik wil het voelen en dat het tastbaar is maar de waarderen die andere hebben voor mij dringen niet binnen. Ben ik dan nog niet op de Frequentie die mij dient? Of is die frequentie er wel en is er een stoorzender die de frequentie blokkeert? Tijd zal het leren.

Ik wil afsluiten met een Haiku geschreven Herman van Rompuy: Het onzichtbare verheldert het zichtbare, meer weten maakt blij. Geschreven voor het boek Frank Verstraete en Céline Broeckhaert.

Bronnen: Podcast Voorproevers, Oppenheimer de film (inspiratiebron), Vrienden, Google afbeeldingen.

It’s all about the mindset, je maakt het jezelf zo moeilijk, ja met die instelling gaat het nooit lukken. Iets wat maar al te vaak gezegd wordt, ergens zit er zeker een kern van waarheid is en is het ook zo. Maar je wil af en toe ook, zeker als je alleen maar kaders gewend bent, getroost worden. Wat betekend voor jou getroost worden? Is het met iemand anders, is het met eten, met alcohol of met liefde? Of kan je de troost vinden in jezelf en voel je comfort in je eigen zijn Als het het laatste is bewonder ik je ten zeerste en wil ik dat ook kunnen. Laat je het me weten hoe je dat doet? Ik kan er zelfs een tientje voor neerleggen? Plakkie ham erbij als je in de smaak valt. xoxo

In de eerste zin lees je eigenlijk allemaal antwoorden en adviezen en dergelijke die ik, als ik iets deel, helemaal niet wil horen. Ik vraag niet naar adviezen, ik weet dondersgoed wat ik moet doen of hoe ik het kan doen. Ik zoek gewoon naar bevestiging dat het okay is, herken je dat? Na tien jaar op en af therapie en een zelf analyserend brein weet ik echt wel wat ik moet doen. Dat is misschien zelfs mijn probleem: het weten, maar het niet kunnen uitvoeren, ook zodat het lang vol te houden is en in balans. Ik denk mezelf te kennen en toch verras ik mezelf maar weer met hoe ik mezelf in de knel kan werken.

Ik zal je een voorbeeld geven: ik presteer in alles wat ik doe in het begin en leer enorm snel; iedereen is blij met die prestatie en complimenteert me hiermee. Ik ga verder met wat ik doe; die complimenten zijn een bepaalde bevestiging dat ik ertoe doe, dat mensen iets aan me hebben. Dit geeft me een gevoel van erkenning en trots, mensen vinden mij goed en ik identificeer mezelf met mijn prestaties in plaats van dat ik mijn identiteit echt laat zien en dan ook gewoon denk dat ik als individu volsta. Even terugkomend, ik doe dus alles in den extreme goed, veel en vooral extreem. Dit is voor mij goed vol te houden in het begin, met die complimenten zeker. Dan komt mijn geweten me langzamerhand inhalen, want die is overal nog beter in en uiteindelijk, met een slow burn, word ik ingehaald. Bij mij is de kick eraf en slaat de verveling toe en pak ik eer een taak, sport of hobby bij. Hiermee jongleer ik met al die hobby’s, taken of sporten. Het probleem is nu dat ik eigenlijk alleen kan jongleren met twee ballen; met drie, vier of vijf lukt het ook wel, maar dit kan ik dus maar heel kort volhouden en dan stort ik in. Ik stort in omdat ik mezelf overvraag, een illusie weergeef naar anderen dat ik het allemaal wel kan en er zelf ook in begin te geloven. Wellicht herken je dit wel: Hoe overvraag je jezelf, nu niet als het goed gaat en hou je het vol als het wat minder gaat?

Ik zou het liefste een buddy willen, iemand die me begeleid in het werk en met een helikopter view mij in de gaten houdt, met daarbij ook mijn werkzaamheden en me motiveert niet meer hooi op vork te nemen. Nu is het zo dat ik bang ben dat als ik iemand toe laat diegene me niet leuk vind zoals ik ben. Ik denk ook dat wat ik benoem in de eerste alinea over de troost vinden in jezelf ook hetzelfde werkt als de liefde in jezelf. Ik wil mezelf liefhebben, al helemaal op deze leeftijd. Nu is het moment om leuke dingen te doen, te genieten, te ontdekken. Waarom sluit ik mezelf dan op, cancel ik allerlei afspraken en krijg ik mijn werk nauwelijks af? Ik maak het mezelf moeilijker dan nodig, maar ben ik degene die dat doet, of is mijn geweten een ander die mij domineert? If that makes sense..? Ik spring van de hak op de tak, but that is me.

Ik beschrijf mezelf als een optische illusie! Op het eerste gezicht lijkt het kunst, met mooie kleuren en vormen die je meteen aantrekken. Maar als je langer kijkt, klopt er iets niet en begin je te twijfelen aan wat je ziet. Wat normaal lijkt, is in werkelijkheid een ingewikkelde puzzel die je intellect uitdaagt. Misschien vind je het interessant en houdt het je bezig om er verder over na te denken, maar het kan ook vermoeiend zijn, vooral als je probeert het geheim te ontdekken. Het biedt kennis, een hersenkraker en het Eureka-gevoel als je eindelijk iets begrijpt dat eerst zo onduidelijk leek. De optische illusie verandert en biedt altijd een uitdaging, waardoor het elke keer opnieuw fascinerend blijft misschien niet alleen fascineert maar ook ingewikkeld en frustrerend. Ook de illusie raakt vermoeid, maar blijft de puzzel aangaan, vastberaden om te blijven bestaan. Ik hoop dat het net zo goed vol te houden blijft als twee jaar geleden, toen het een makkelijkere hersenkraker was dan nu. Iedere keer dat ik kijk, ontdek ik nieuwe details die me prikkelen om het opnieuw te proberen om de illusie op te lossen! Het is een eindeloze zoektocht naar begrip en helderheid die blijft fascineren. Ben jij mijn Eureka?

Realiteit is voor ieder individu anders, maar ook door een individu bedacht. Het is fascinerend om te bedenken hoe deze uiteenlopende perspectieven ons dagelijks leven beïnvloeden. Waarom nemen wij de letters en dit begrip dan over als onze eigen realiteit? We zijn vaak geneigd om het idee van een objectieve werkelijkheid te aanvaarden, terwijl we tegelijkertijd weten dat onze ervaringen, emoties en de context waarin we ons bevinden, een grote rol spelen in hoe wij deze werkelijkheid waarnemen. Ik geloof niet dat er een enkele, allesomvattende realiteit is en denk dat zeker deze realiteit is gekenmerkt en gekaderd in de grenzen van de maatschappij, die ons zowel verbindt als beperkt. Deze sociale constructies vormen ons begrip van wat ‘normaal’ of ‘waarachtig’ is, waardoor we ons vaak afsluiten voor andere mogelijke realiteiten die buiten onze eigen ervaring liggen.

Mijn denkwijze is erg ‘fantasierijk’ als we het vergelijken met de realiteit die wij als maatschappij aannemen. Waarom beperken we ons, waarom omschrijven we mensen die meer voelen dan zichtbaar als spiritueel? Deze mensen hebben vaak een diepere verbinding met hun omgeving en een helder inzicht in de zielen van anderen. Ook die spiritualiteit is een realiteit, misschien wel meer realiteit dan die wij als schapen volgen, waarbij we ons blindstaren op wat mainstream is en onszelf de rijkdom van diverse ervaringen ontzeggen. Je leest misschien wel een vleugje irritatie in mijn schrijven. Dit kan ook wel kloppen, irritatie naar de realiteit die is voorgeschoteld, irritatie naar de maatschappij die niet voelt als die van mij en die vaak weerstand biedt tegen het onbekende en het ongewone. De wereld is groot, maar ik houd het klein; de realiteit die ik ervaar is voor een ander een fantasie, en dat verschil in perceptie kan verlammend werken. De fantasie van een ander is voor mij bekrompenheid, een beperking van de mogelijkheden die het leven kan bieden wanneer we onze geest openstellen voor andere waarheden en realiteiten. Laten we de dialoog aangaan en deze schijnbare tegenstellingen onderzoeken, zodat we samen de rijkdom van verschillende perspectieven kunnen waarderen.

Rijkdom, rijkdom… Ik wil iets poëtisch zeggen, iets zoals is ‘rijk ‘willen zijn dom? of is dom en rijk iets wat niet matcht met elkaar, ik denk het wel. vroeger dacht ik altijd dat rijke mensen slim waren. Maar kijk maar naar de huidige situatie in Amerika… Ik denk de zucht en zonden naar rijkdom, dat is dom, maar anderzijds wel erg begrijpelijk, ik herken het zelf ook bij mezelf. het is toch de realiteit dat geld altijd een bepaalde zucht of verlangen in ons oproept. Zucht en zonden, of ja zucht is al een zonde in mijn optiek. Waarom is zucht voor mij een zonde? Terwijl ik dit type denk ik aan verlangen.. Zucht en verlangen, zijn deze hetzelfde? Wat zijn voor jou dan de verschillen hierin? Voor mij voelt verlangen een liever woord om de kern van zucht te omschrijven; uitkijken naar genot wat je (nog) niet hebt, uitkijken naar een biertje, uitkijken naar rijkdom, maar waarom kunnen we niet kijken naar wat we hebben? is dit dan echt zo moeilijk? Ik kijk wel naar wat ik heb, maar wat ik he wil ik eigenlijk liever kwijt.

Verlangen kan een droom vormen die ons vooruit duwt, een bron van inspiratie die ons doet streven naar verbetering en groei. Het geduld dat verlangen met zich meebrengt, kan ons helpen de waarde van wat we willen te begrijpen, terwijl zucht ons in de valkuil van kortstondige bevrediging leidt. Het verlangen naar rijkdom kan ons dan ook niet alleen stimuleren om harder te werken, maar ons ook herinneren aan de betekenisvolle dingen in het leven die niet te koop zijn, zoals liefde, vriendschap en echte vreugde. Is het dan niet ironisch dat juist in deze zoektocht naar materieel welzijn, we soms de essentie van ons bestaan dreigen te verliezen?

Essentie van ons bestaan, stel jij jezelf wel eens de vraag of je wil bestaan? Ik wel, is dat gek? Ik weet niet of ik de essentie snap, ik weet niet eens of ik het woord snap. Ik kan af en toe wel heel mooi spreken, maar soms snap ik de helft van de woorden niet en gebruik ik ze helemaal out of context. Op zich wel grappig, maar ik ben te gehaast uit te zoeken welke woorden ik af en toe waar voor gebruik. Het is alsof ik in een constante staat van verwarring verkeer, waarbij ik soms bijna als een acteur op het toneel probeer te functioneren zonder het script goed te begrijpen. Als ik toch mijn eigen realiteit wil creëren, geef ik maar meteen nieuwe betekenis aan woorden, zodat ik ze niet meer in de verkeerde context gebruik, whaha probleem opgelost. Misschien is deze zoektocht naar woorden en betekenis helemaal niet zo raar, maar eerder een reflectie van hoe wij allemaal proberen te navigeren door de complexe wereld om ons heen, vol abstracte ideeën en emoties die soms moeilijk te verwoorden zijn.

mijn realiteit is dat ik net weer me realiseer hoe diep mijn gedachten gaan en hoe interessant en verrassend ik ze zelf ook nog wel eens vind, het komt misschien een beetje zelfvoldaan over. Zo bedoel ik dit niet, maar kan soms mijn eigen gedachten niet eens behouden, omdat ze zo rijk en complex zijn dat ze bijna een leven op zich lijken te leiden. Ik dwaal vaak af naar een zijspoor in mijn gedachtestroom en dit dwaalt zover af dat ik de weg niet meer terugvind, zoals Sneeuwwitje in het enge bos, omgeven door schaduwrijke bomen die fluisteren en geheimen vertellen. De takken die haar lastigvallen zijn een synoniem voor mijn dwalende gedachten die ik niet meer weg kan slaan uit mijn vizier, elk van hen lijkt me te willen afleiden van de kern van mijn overpeinzingen, terwijl ik probeer vast te houden aan die flonkerende sprankjes inzicht die af en toe bovenkomen. Het lijkt soms wel alsof mijn geest een doolhof is, vol verborgen paden en onverwachte bochten, waar nieuwsgierigheid en verwarring hand in hand gaan.

filosoof: geen

Even weet ik niet hoe ik mijn bloggen wil gaan vormgeven of wat nu de kern gaat zijn van mijn verhalen, eerst dacht ik quotes van filosofen en een visie daarop. Ik merk dat ik daar zelf alweer op uitgekeken ben. Ik vertel graag over mijn leven en wat ik doe en waar ik eigenlijk moeite mee heb. Maar ook deel ik graag grappige dingen of duistere grapjes. Dus nu denk ik dat dat dan ook de weg is om het vorm te geven, dit kan volgende week weer anders zijn. Het kan heel negatief beladen zijn wat ik schrijf, in de basis is het ook niet zo rooskleurig in mijn hoofd. Dit heeft meerdere oorzaken, maar wil niet doen alsof het wel rooskleurig is. Zo ook niet in mijn blogs, die me moeten helpen met deze donkere wolkjes om te gaan. Omdat het me helpt en moet dan niet mezelf gaan aanpassen aan het leespubliek. Of bang zijn voor de meningen van de mensen die het lezen.

Nou dat gezegd hebbende ga ik wat vertellen over mijn gesprek met de psychiater, waar ik me erg gezien voel. Dit heb ik nog niet eerder gehad na mijn ervaringen met mijn favoriete psycholoog. Deze specifieke psycholoog is iemand waar ik mijn leven nog steeds aan te danken heb op deze dag. Een enorm krachtige en intelligente vrouw waar ik uren over kan opscheppen tegenover vrienden, familie en de hele wereld. En dat doe ik ook, al mijn vrienden weten wie ze is en zien de verbinding die ik voel met haar.

De psychiater vraagt me of ik moeite heb met het stuk dat de behandelaar ziek was vorige week en ook deze week de afspraak heeft geannuleerd. Ik zeg eigenlijk al heel vlug: ‘nee niet zo erg, vervelend voor de psycholoog.’ Maar kort denk ik terug aan vorige week vrijdag en wat die verandering dan met mij en mijn weekend doet. Ik vergeet dan al snel wat voor impact een wijziging heeft op mijn dag.. Ik corrigeer mezelf en vertel wat er die dag is gebeurd zoals in mijn blog.

De psychiater kijkt me aan en brengt mijn bagatelliserende gedrag even naar de voorgrond. (Mijn gedachten rennen alweer op 120 km/u door te ontcijferen hoe ze dit heeft opgemerkt en uit welke non verbale communicatie dit dan heeft gezeten). Ik benoem dat ik dat misschien niet bewust ervaar of doe, ook dit beaamd ze en we hebben het over de maskers die veilig aan voelen op dit soort momenten. Die maskers zet ik op naar anderen, maar ook naar mezelf. Ik wil eigenlijk eerlijk zijn, maar mijn gewoontes zijn me dan toch even een stap voor. We hebben het verder ook over mijn coping, bijvoorbeeld mijn eetgedrag. Ik bespreek met de psychiater dat ik dus ook een eetbui heb gehad.

Om daar wat meer context aan te geven wil ik je vertellen hoe dit dan begint, het begint al in de ochtend. Ik zie dat ik ongesteld ben geworden, ik denk na over een wetschappelijk onderzoek dat verteld dat je als je ongesteld bent je dus meer calorie behoefte hebt. Ik vertel mezelf dat ik dus buiten mijn voedingsschema wel wat meer mag eten. (voedingsschema van mijn coach) Nu vraag ik mijn coach of hij rekening houdt met dit feitje en de cyclus van vrouwen, om mezelf even te overtuigen dat het mag. Hij geeft aan dat ik niet zo streng moet zijn, en dat ik zeker wat mag pakken. Zeker omdat ik ook nog geen gram buiten mijn schema om gegeten, geen minuut langer gesport en geen fout gemaakt. ik ben ondertussen 2 weken bezig.

Nu mijn coach beaamd dat ik wat meer zou mogen eet ik een bescheiden bakje kwark met wat bessen. Dit wordt opgevolgd door 2 happen uit de bak met kwark, daaropvolgend de hele bak kwark met een proteïne reep erin en een hand noten. Terwijl ik hiermee bezig ben voel ik me verdrietig omdat ik weet wat komen gaat. Ik ga extra water drinken tussen het ‘vreten’ door en pak alle proteïne repen die ik heb uit de kast. Wetende dat ik dit later allemaal weer uitspuug… Omdat ik mezelf overtuigd had dat ik iets meer mocht eten door mijn ongesteldheid. Ik vind dat ook echt, maar dan komt de 2e persoon in mijn hoofd me neerhalen. Dit voel ik dus aankomen in een telefoongesprek met een goede vriend. Tijdens het telefoon gesprek eet ik alle dingen die ik opnoem hierboven, ik voel mijn bewustzijn vertrekken uit het telefoon gesprek en ik stap uit het moment. Dit gebeurd geheel automatisch en heb er dan ook geen controle op, denkende dat mijn gesprekspartner dit niet doorheeft weet ik dat hij dit wel doorheeft. Ik stop het telefoongesprek om de controle te kunnen verliezen, dit gebeurd dan ook en ga teleurgesteld naar bed.

Ik zie het leven als een contante wedstrijd, ook al doe ik leuke dingen. Ik vind het leven enorm moeilijk en dit spreek ik uit naar mijn psychiater, die reageert voor mij op de beste manier die ik me kan bedenken. Ik vertel dat als ik dit vertel aan familie of vrienden dat ik het idee soms heb dat mijn gedachten veranderd moeten worden. Ik benoemd dat mijn eerste gevoelens dan zijn alsof ik het niet mag denken, of dat het ergens wordt weggewuifd. Waarop de psychiater mijn gedachten mooi omdraait naar de visie van de mensen die dus om mij geven, want dat is wat ik eigenlijk merk in die gesprekken. De angst van mijn dierbaren die het erg genoeg vinden dat ik dit dus denk of het leven zo zie. Je zou de eerste zin kunnen zien als aandacht zoeken of erg neerslachtig, neerslachtig is het zeker maar goed. Ik meen het wel, maar ook meen ik dat ik ergens nog hoop het dat het leven geen wedstrijd hoeft te zijn. Als ik dat niet dacht was ik hier niet meer geweest, ook dit benoem ik naar de psychiater. Wel vind ik het fijn dat ook de optie open blijft dat het leven ook gewoon te zwaar kan zijn.

Ook ‘voelen’ is een onderdeel wat ik dus lastig vind, ik voel enorm veel maar daarbij extreem weinig. Ik zoek gevoelens in ervaringen maar niet van binnenuit. Ik koop dingen om die behoefte van geluk te triggeren, Ik sport veel om bevestiging aan mezelf te geven dat ik dus een doorzetter ben. Maar ook in houden van, ik zoek ook daarin de bevestiging buiten mezelf. Dan vooral in mensen die mij onjuist behandelen, juist dat geeft mij een constante jacht van bevestiging. Juist die jacht naar bevestiging is wat ik zoek, maar ook is dat het gene waar ik steeds over klaag. De constante toevoer van liefde verveelt mij dan ook weer op den duur.

Ik zal in de volgende blog wat meer grapjes maken, maar deze week is het even minder grappig. (tijd van de maand :P)