BLOGGYMAN

Hey — leuk dat je hier bent.

Ik ben Bloggyman. Een mens met een pen, of nou ja een toetsenbord en gedachten die dwalen. Blogger. Denker. Soms ook dromer.

Hier laat ik je een kijkje nemen in mijn brein. Geen strak schema, geen rode draad die je netjes meeneemt van A naar B. Soms met zinnen die je laten haperen (of lichtelijk in de war brengen). Want zo denk ik, zo schrijf ik.

De ene dag pak ik zwaar materiaal; vragen over realiteit, de grenzen van bewustzijn, paradoxen tussen wetenschap en spiritualiteit. De volgende dag gooi ik er een glimlach in, een absurd idee, een mini verhaal dat je gewoon leest omdat het leuk is. Soms makkelijk, soms complex .. Kies wat je wil, lees wat je leuk vindt.

Dit is geen gepolijst project. Dit is rauw. Dit is wisselvallig. Dit is echt. Ik ben niet uit op perfectie, maar op echtheid.

Wil je verdwalen in een gedachte? Of mee wandelen langs een luchtig pad?

Je bent welkom.

Categorie: Geen categorie

  • “Een goede reiziger heeft geen vaste plannen en is niet van plan om aan te komen.”

    Lao Tzu

    Hee allemaal, lekker weekend gehad? Na een weekendje de week weer opstarten met frisse zin? Ik hoop van wel, terwijl ik weer een quote aan het uitzoeken ben over impulsiviteit kom ik deze quote tegen. Deze quote doet me weer even denken aan mijn uitstapje naar Bali.

    Dat heb ik nog niet verteld aan jullie, maar dat is wel de reden waardoor ik deze blog begonnen ben. Ik heb een Polarsteps bijgehouden met verhalen, vrienden appte me door te delen dat ze het leuk vonden om te lezen. De manier waarop ik schrijf en ook wat ik allemaal doe. Ik ben dus redelijk impulsief, waar de een het adoreert geeft het de ander irritatie of angst. Niet angst van mij, maar in zichzelf.

    Ik doe dus veel dingen zonder na te denken of pas achteraf, dit vind ik zelf niet zo erg want het brengt me op leuke plekken. Ik zie het zelf dus als niet heel bijzonder, maar zo vertelde een lieve collega me dat ze het zo bijzonder vind wat ik allemaal heb gedaan en hoe ik in het leven sta. Ik vroeg haar dus waarom en ze vertelde me dat ze zelf wel eens de touwtjes zou willen laten vieren. Dit is iets wat voor andere mensen niet zo makkelijk is. Het lezen van mijn Polarsteps gaf haar het gevoel van vrijheid en tegelijkertijd een angstig gevoel. Terwijl we aan het praten zijn over mijn vakantie hoor ik veel gelijkenissen qua levensvisie. Alleen denk ik achteraf na over de keuzes en mijn collega juist op voorhand. Het maakt me enigszins nieuwsgierig naar de toekomst welke keuze ik zal maken in het leven. Anderzijds voel ik een knoop in mijn maag, want het doet me denken aan de toekomst.

    Deze quote herinnert mij dus aan mijn maand in Bali en Thailand, ik moet zeggen dat ik dus alweer helemaal in het werkritme zit en dus zelfs herinnert moet worden aan mijn vakantie. Mijn droom om te emigreren vaagt weer langzaam naar de achtergrond. Dit terwijl ik een week geleden nog niet eens aan iets anders kon denken. Terwijl ik dit type zie ik een illustratie van mezelf dat wordt opgeslokt door een trechter, zoals die van Duinrell uit die reclame en in dat gat is de grijze massa van de haastmaatschappij. KAK, hoe kan het zo snel gaan? Moet ik weer klagen ja? Of is het echt het gevoel van niet op mijn plek zijn, de druk niet aan kunnen of aanwillen?

    Ik vraag je of je een goed weekend hebt gehad en wil ook even wat vertellen over die van mezelf. Vrijdag; een afspraak in TIlburg en daarna in Den Bosch, overtuigd dat ik dat ga doen zonder verandering en heb me erop ingesteld. Mijn telefoon gaat en het is het secretariaat van mijn afspraak in Tilburg, ja je afspraak kan helaas niet doorgaan door ziekte. (vorige keer toen ik niet kon binnen 24 uur moest ik dus 90 euro betalen, krijg ik die nu dan teruggestort?) Denk het niet.. Oké, die gaat niet door. Geen probleem, toch?

    Wel dus, ik ga nadenken wat ik nu moet doen. Oke, ik moet nu naar Den Bosch. Ja maar hoelang kan ik erheen en ben ik wel gewenst, het is ziekenbezoek en kan niet goed inschatting via WhatsApp of ik niet tot last ben. Ook bepaal ik voor mijn vriendin dat ze haar eigen grens niet goed zal bewaken. Waarom doe ik dat toch? Waarschijnlijk omdat ik ze zelf niet bewaak. Terwijl ik zelf verzin dat ik tot last ben en invul dat het niet handig is, zeg ik de afspraak af. Onder andere omdat ik dus het overzicht niet meer heb na dat de afspraken veranderen. Ik ben uiteindelijk boos en beschaamd op mezelf, denkende dat ik dus weer een slechte vriendin ben omdat ik afzeg. Maar toch heb ik wat dat betreft een hele fijne en meegaande vriendschappen. Je mag naar mij eerlijk zijn vriendin, zegt ze. Nadat ik dus geen afspraken meer heb staan omdat ik dus alles afzeg ga ik comfort zoeken en ga ik dus wandelen en begin ik te poetsen. Maar de kast die ik al lang moet doen is ondertussen nog steeds niet opgeruimd.

    Dat brengt ons bij zaterdag, mijn moeder videobelt me en we hebben een leuk gesprek en ze vraagt me of ze welkom is na het sporten. Ik zeg ja en ze vraagt me ook te helpen met me kast op te ruimen. Dit heeft ze eerder voorgesteld en vandaag is de dag, eindstand doen we dit niet. Want ik heb er dus geen zin in, onder andere omdat mijn slaapkamer 2 graden is en ik de kou niet lang kan handelen door mijn reuma. Ik sta NU op om even de vloerverwarming van mijn slaapkamer aan te zetten, dan moet ik deze week wel. MAM als je dit leest, ik ben er deze week ECHT klaar voor haha. In plaats van de kast uitruimen gaan we de stad in, ik koop 2 paar schoenen die allebei te gek zijn. De een chique en de ander zo stoer als maar zijn kan. Best of both worlds (filosoof: Hannah Montana)

    Buiten deze te gekke aankopen ben ik wel na een uur of twee zwaar overprikkeld en probeert ma het mij op haar beste manier gemakkelijk te maken. Ze vraagt me of ze me kan helpen of zie iets kan overnemen van en biedt meerdere oplossingen voor openstaande taken. Dit werkt spijtig genoeg averechts en snauw haar een beetje af. Waarom ik haar afsnauw is omdat ik een lijst heb aan vragen die ik heb geparkeerd in mijn hoofd door de drukte. de lieve oplossingen sluiten onderaan aan de lijst en ik voel de druk steeds groter worden. Dit is geen excuus voor mijn reactie en dat weet ik. Gelukkig weet mijn moeder dat en stuur ik haar een appje waarop ze allerliefst antwoord het is goed liefje..

    in de avond heb ik een house feestje, hier ik heb ik dan wel ruimte voor omdat er dus veel prikkels zijn en ik dus ook niet hoef te praten met iemand. Want de muziek staat toch hard en diegene waarmee ik ben snapt mij ook volledig. Mocht het een sociaal wenselijk event geweest zijn was ik niet gegaan en had ik afgezegd. Hoezo kan dit dan weer wel? Ik wil mezelf wat minder snappen en ook beter begrijpen. snap je? Ik ben benieuwd of het niet saai wordt wat ik schrijf of eentonig. Net zoals die reclame van Duinrell uit 2012. tot snel en veel liefs.

  • Onwetendheid kan een tijdelijke verlichting zijn, maar niet noodzakelijk geluk.

    Filosoof: Plato

    Met een vriendin bespreken we de uitspraak “gezegend zijn de onwetenden” en of een lager bewustzijn wenselijk is. Ik geloof dat bewustzijn je intelligent maakt, en ik erger me aan mensen die niet bewust zijn van hun omgeving, zoals erg dicht op me in de rij staan. read the room als ik drie keer zucht en me omdraai. Uiteindelijk realiseer ik me dat ik zelf kan vragen of iemand iets verder weg wil staan.

    Om even mijn mening te delen over intelligentie, denk ik dat je op iedere schaal van intelligentie bepaalde problemen hebt. Die problemen lopen dan parallel aan elkaar. Wat ik hiermee bedoel is een persoon met een beperking die rouwt om zijn verloren knuffel, kan hetzelfde ervaren als iemand die daadwerkelijk zijn geliefde verliest aan de dood. Wat verbindt deze twee dingen dan aan elkaar? Is het de emotie? Gewenning? Of verbinding?

    Verbinding, iets wat ook mensen met een hoogbegaafdheid vaak als complex ervaren. Je niet begrepen voelen door anderen, je eenzaam voelen in je snelle gedachtestroom. Wat daarin de verbinding is met mensen met een lichte verstandelijke beperking, is dan weer de andere kant hiervan: zich eenzaam voelen omdat ze ‘simpele’ opdrachten niet begrijpen en zich daardoor ook weer eenzaam voelen.

    Eenzaamheid en verbinding komen vaak terug. Mocht je mijn vorige blog hebben gelezen over vergelijkingen en geluk weet je dat er een sterke drang is naar ‘erbij horen’. die drang is misschien eerder een (levens)behoefte. Ik moet denken aan Egypte, waarom moet ik denken aan Egypte? Who solves the riddle?

    Buiten dit raadsel is er meer dan de basisdingen van behoefte. Er is een verruimende behoefte. verruimende behoefte? Ik heb het over drugs, alcohol en andere zelfbeschadigende middelen/handelingen. Niet bij iedereen komt dit om de hoek kijken, wel bij een deel hiervan; dit zie je ook weer veel terugkomen bij mensen met een hoog IQ/EQ en een laag IQ/EQ. Soms komen deze mensen elkaar tegen op dezelfde afterparty, de een geïrriteerd en de ander zelfbewust.. Mag jij raden wie wie is?

    Kortom, helpen middelen niet maar is het wel heel begrijpelijk. Als je het niet in jezelf of andere personen kan vinden dan meer in middelen. Dit helpt natuurlijk niet, waarom het niet helpt kunnen velen van ons wel bedenken, als je moest kiezen kies dan crack.

    Hierboven zie je Annemiek afgebeeld, ( 25 jaar) om je maar te een tip te geven! Crack houdt je in ieder geval jong. (neem me niet te serieus)

    Om terug te komen op het onderwerp, kan ik zeggen dat ik een mooi verzoek kreeg om mijn mening te delen over ‘domme’ mensen. Met mijn eerder vertelde definitie van ‘domme’ mensen, wil ik mijn irritatie uiten naar mensen die als argument gebruiken: JA, IK VIND DAT GEWOON. De domste quote of them all, mocht je een discussie krijgen nadat je vraagt: ‘waarom denk je dat?’ Nou dan is het bingo, de persoon tegenover je is niet zo snugger.

    Is dat erg? Nee, want zonder deze zogenaamde ‘domme’ mensen blijven de dingen altijd liggen waar de ‘slimme’ mensen zich te goed voor voelen. Want niet nadenken over de status, geur en gevaren die achter een bepaalde baan zit. Wordt dit ook zonder mauwen uitgevoerd. Dus laten we maar blessed zijn naar de onwetenden die het werk beter doen dan wij.

    Amen.

  • “Vergelijken is de vijand van tevredenheid.”

    Filosoof: Aristoteles

    Waarom kies ik deze titel? Ik kies deze titel omdat ik gisteren mijn blog voor het eerst online gooi, waarin ik mijn persoonlijke ongemakken al vrij snel blootleg. Best spannend! Ook deel ik daarin de link met drie vriendinnen, mijn moeder, zus en mijn oude psycholoog.

    Maar wat heeft dat dan te maken met vergelijkingen? Ik ben gisteravond gaan sporten, heb gedoucht, gegeten, et cetera. Ik ben aan het kijken naar story’s op Instagram, wat ik overigens veel te veel doe. Met mij meerdere, denk ik, ga ik dat veranderen? Uhm nee, ik hou te veel van Reels. Oké, oké, even terug; wat ik zie is een story van een bekende die verschillende memo’s en beelden van oorlog deelt. Dit is een probleem in de wereld dat er altijd zal zijn, of dit nou gaat over macht of geloof, dat doet er dan even niet toe. Wat mijn punt is, is dat ik mijn problemen of ongemakken vergelijk met een oorlog. Niet realistisch, maar het wekt weer een dubbel gevoel op bij mij; één, ik moet niet zo mauwen, twee, mijn gevoel staat los van een hoogstwaarschijnlijke klootzak die deze oorlog is gestart. Wetende dat meer mensen zichzelf vergelijken met dingen die eigenlijk niks met hun te maken hebben, zoals appels met peren.

    Wat doet deze vergelijking nu met mij, ik word onzeker, voel schaamte en ik voel de drang om mezelf te kort te doen en mijn gevoel te ondermijnen. Ieeehhhh, de break erop zoals Judeska zou zeggen. Mijn stemmetje zegt tegen mij: jij gaat gewoon even onderzoeken waar die drang vandaan komt om te vergelijken en ga je dat gevoel eens lekker doorbreken. Mocht je dit ook willen weten of hier tegenaan lopen, heb ik hieronder een stuk wat ik heb gelezen om te begrijpen waar het vandaan komt. (met bronvermelding of course)

    Mocht je dit nou niet zo boeiend vinden, scrol even naar beneden. Daar kan je verder lezen zonder het artikel te moeten behappen.

    (Naar beneden = Onder de bronvermelding:))

    Neurologische Basis van Vergelijken

    Vergelijking komt vaak voort uit de behoefte aan sociale bevestiging en status. Dit heeft te maken met evolutie, omdat het belangrijk was om te weten waar je binnen een groep stond voor de overleving in de vroege menselijke geschiedenis. In ons brein spelen verschillende delen een rol, zoals de ventrale striatum en de mediale prefrontale cortex.

    1. Ventrale Striatum: Dit gebied helpt bij het verwerken van beloningen en motivatie. Het kan actiever worden als we geloven dat we beter presteren dan anderen, wat ons een gevoel van voldoening geeft. Omgekeerd kan het minder actief zijn als we ons minder voelen, wat kan leiden tot jaloezie of frustratie.
    2. Mediale Prefrontale Cortex: Dit gebied helpt bij zelfreflectie en het inschatten van anderen in sociale situaties. Het is belangrijk voor het bepalen van onze sociale positie en het evalueren van ons eigen gedrag en dat van anderen.

    Vergelijken en Sociale Vergelijkingstheorie

    De sociale vergelijkingstheorie van Leon Festinger (1954) beschrijft hoe mensen zichzelf vergelijken met anderen om hun eigen vaardigheden en prestaties te beoordelen. Mensen doen dit vooral als er geen objectieve maatstaven zijn. Ons brein zoekt van nature informatie over onszelf via sociale interacties, wat verklaart waarom we ons vaak met anderen vergelijken.

    Vergelijkingen en Zelfwaardering

    Wanneer we ons in sociale situaties vergelijken, kan dat zowel goed als slecht uitpakken, afhankelijk van de situatie. Onderzoek toont aan dat ons brein zowel positieve als negatieve effecten voelt van deze vergelijkingen. Bij positieve vergelijkingen, zoals wanneer we onszelf beter vinden dan anderen, worden hersengebieden geactiveerd die met beloning te maken hebben. Bij negatieve vergelijkingen, zoals wanneer we ons inferieur voelen, kunnen er gebieden in de hersenen worden geactiveerd die met stress en pijn te maken hebben, zoals de anterior cingulate cortex.

    Conclusie

    De drang om te vergelijken is diep geworteld in ons sociale brein en kan zowel goede als slechte gevolgen hebben, afhankelijk van hoe we onszelf zien in vergelijking met anderen. Vergelijken is een natuurlijke sociale neiging die voortkomt uit onze behoefte aan bevestiging en aansluiting, maar het kan ook leiden tot negatieve gevoelens zoals jaloezie of minderwaardigheid, vooral door sociale media en de constante blootstelling aan anderen.

    • Bronvermelding:
    • Festinger, L. (1954). A Theory of Social Comparison Processes. Human Relations, 7(2), 117–140.
    • Kernis, M. H., & Goldman, B. M. (2006). Studying self-esteem and its impact on self-worth. In M. S. Leary & J. P. Tangney (Eds.), Handbook of Self and Identity (pp. 317-337).
    • Zink, C. F., et al. (2008). Social Comparison and the Brain: Neural Basis of Cooperation and Competition. Neuron, 58(5), 731–743.

    Heb je het helemaal gelezen? Nee? Snap ik wel.. Ik zal je een conclusie geven: overlevingsdrang in groepen dwingen je om te vergelijken, om erbij te horen. Dus die losers die dat anno 2025 nog steeds doen op school, of op werk zijn dus onderontwikkeld. Want het is godver niet het tijdperk van de neanderthalers?? En ja mijn visie is af en toe ook onderontwikkeld en lekker bot,.

    Ik hou dus niet zo van mensen die erbij willen horen , maar waar ik dus wel van hou is neurologie. Weet je wel niet hoeveel mensen er dood zijn gegaan om ons deze kennis te kunnen geven over ons brein?

    Bijvoorbeeld in de Tweede Wereldoorlog, of de vrouwen die al eeuwenlang gezien worden als heksen die eigenlijk gewoon heel slim zijn. Stiekem ben ik dan weer dankbaar dat ik nu leef, want anders was het voor mij een enkeltje lobotomie. Voor de geïnteresseerde lezer die niet weet wat lobotomie is, hieronder een afbeelding van lobotomie. (0/5 Sterren)

    (SIMPELE UITLEG: IQ150 naar IQ50)

    Die simpele uitleg gaat over IQ. Ik benoemde natuurlijk al eerder neanderthalers en mensen die onderontwikkeld zijn. Maar zijn die mensen onderontwikkeld? Of zijn wij nu als maatschappij overontwikkeld? Intelligentie is een interessant onderwerp en ook wanneer mensen er niet over beschikken, daarover volgende keer meer; ik wil jullie meer vertellen over mijn visie hierop en wat dat dus met mij kan doen.

    See you tomorrow, subscribe and don’t get lobotomized.

  • “Groeien door Vraagstukken: Zelfontwikkeling in de Zoektocht naar Antwoorden”

    Filosofen: Martin Heidegger, Søren Kierkegaard, (ooit Iman Hadrouk)

    Groeien. Zelfontwikkeling. Antwoorden. Ik hoor je denken: “Weer een muts die zelfontwikkeling en groei gaat belichten en hoe je de beste versie van jezelf wordt.” Nee, dat ga ik niet doen. Zoals je ziet in de subtitel ben ik filosoof, nee grapje, ik ga jullie de ware aard laten zien van mijn brein. De naakte waarheid, of waakte naarheid? Wat je zelf leuk vindt, het wordt namelijk een beetje van beide en het wordt van alles wat. Misschien kun je jezelf erin herkennen of juist helemaal niet. Ik denk persoonlijk dat je van beide kunt leren, ook al zijn dit tegenpolen.

    Ik heb mezelf in dit blok voorgesteld, heb het alleen per ongeluk verwijderd. Dus doe ik het maar nog een keer. Ik ben dus Iman Hadrouk, 25 jaar en ik kan mezelf wel uitgebreid gaan voorstellen maar bovenstaande verklapt het wel een beetje. Ik ben een vrouw met humor, die iets wat chaotisch is. Ik heb niet altijd die humoristische kant, de andere kant is ook een droevige kant. Ik heb een onzichtbare ziekte, zowel in mijn lichaam als in mijn hoofd. En onzichtbaar bedoel ik mee als je me niet kent onzichtbaar. Want wie ben ik als je me wel kent?

    Oke, wat ga ik nu vertellen? De naakte waarheid of de waakte naarheid. De naakte waarheid is eigenlijk dat ik vaak denk aan naarheid. Mijn vrienden en familie snappen deze woordspeling denk ik wel, jullie nog niet. Ik bedoel met jullie mensen die mij (nog) niet kennen. Mijn denkwijze wordt door sommige omschreven als apart, maar ik vind de wereld en de mensen die dingen accepteren zoals ze zijn heel apart. Daardoor en door meer kan best wel negatief zijn, maar ben me er erg van bewust dat ik dat kan zijn. Maar wat is negatief zijn, wanneer ben je dat en wie bepaalt dat? Als toekomstige filosoof bepaal ik dat je dat bent als je dat zelf wilt zijn. Dus niemand kan daarover bepalen behalve JIJ. Ik vind mezelf namelijk stiekem ook heel positief, ik heb namelijk altijd pijn en altijd strijd. Dat zie je niet aan me, je ruikt het niet en ik deel het niet altijd. Ik heb hier ook niet voor gekozen, voor het hele bestaan. Als ik zou mogen kiezen, kies ik voor niet bestaan. Of kan ik dat niet kiezen, aangezien je daarvoor moet bestaan. Haha, dat moest je even twee keer lezen he?

    Wat ik hiermee bedoel is dat leven voor mij eigenlijk heel zwaar is, ik schaam me als ik dit zo benoem maar ik laat het wel staan. Ik heb een chronische ziekte MCTD, een zeldzame vorm van reuma. Ik wil het graag in Jip en Jan(ne)ke -taal uitleggen: klachten (heel breed en variërend in vlagen) in je gewrichten, huid, spieren en organen. Hoe dit precies allemaal werkt snap ik nog steeds niet; zo vaag als dat het voor jou nu is, is deze hele ziekte. Net kwantumfysica: als je het niet snapt, zit je goed. Eén ding is duidelijk, het is ingewikkeld en altijd strijd. In de basis win ik de strijd, strijd is in die zin iets wat mij sterk maakt. Letterlijk en figuurlijk.

    Hup Hup, schouders eronder en gaan. Die instelling heb ik gelukkig wel, anders was ik niet geweest waar ik nu ben. Ik dank daarvoor mijn familie, nog voor veel meer dingen dank ik ze. Maar dat komt later nog aan bod. Waar ben ik nu dan? In mijn appartement in Breda, waar ik ondertussen al een paar jaar woon. Ik heb even in Den Bosch gewoond, dat was een leuke tijd, maar Breda past na omstandigheden beter. Ik heb een fulltime baan en hou daarbij van sport. Welke sport is dat dan, het is Fitness. Dit is heel breed maar voornamelijk kracht training. Ik vind in de basis sporten erg leuke en ben ook goed in bijna alle sporten. Balsport vind ik maar niks, teamsport ook niet. waarom niet? Ik wil niet dat anderen invloed hebben op mijn (goede) prestaties. En jaahaa, ik weet dat het daarom ook TEAM sport heet. Kan wel zo zijn maar dan vind ik het nog steeds kut als iemand anders het vern*ukt.

    Sport… het doet me direct denken aan de andere onzichtbare ziekte of problemen die zich in mij voortbewegen: een eetstoornis, trauma en godcomplex. O nee, haha, dat is gewoon de waarheid 😉

    Een eetstoornis is (vaak) niet op zichzelf staand iets; het is een reactie op een bepaalde behoefte die in jezelf zit. Die behoefte kan groot zijn, onbekend, overduidelijk en al met al erg divers. Grotendeels is het controledrang voor mij. Als ik voel dat ik controle verlies in het dagelijks leven, ga ik dit zoeken in eten. Ook als ik (fysieke) pijn heb, verlegt het de aandacht van mijn pijn. Zie het als een soort verslaving. Ben je net gestopt met roken, of ja, ondertussen een jaar, ga je het zoeken in dus iets anders. Eenmaal verslaafd, ben je dus altijd verslaafd. Dan zeggen ze altijd: ‘Ja, je moet ermee leren leven.’ AAAAHH, fucking makkelijk gezegd, Karen. Ik leer al leven met reuma, ik leer leven met trauma; moet je met fucking alles leren leven. IK HOU NIET VAN LEREN, als het me opgedragen wordt, al helemaal niet.

    Hoe de fuck leer ik leven. Dit is een vraagstuk wat ik graag in de loop van mijn leven wil beantwoorden, maar ik denk dat ik het antwoord wel weet: ‘Leef, dan leer je.’ Ik wil niet dat het zo vaag is, ik wil dat het duidelijk is. Duidelijkheid, iemand moet het me geven want ik snap het niet meer. Ik ben alles behalve duidelijk.. Ik ben ambivalent, in alle opzichten. Of ja… Ben ik dat? Hoe bedoel je ambivalent, dat kun je vast denken. Wil ik een vaste relatie, de ene dag wel de andere dag niet. Wil ik emigreren, ja dat wil ik maar de ene dag hybride in Europa en de andere dag volledig naar Azië. Wil ik een vaste baan, een actieve baan of wil ik niks? Iedere dag zijn deze grote vragen hetzelfde, maar de antwoorden anders. Ook dat ga lezen in deze blogs, mijn impulsieve brein die helemaal voor iets gaat en de andere dag erop uitgekeken is en er geen waarde meer aan hecht. Sta ik daar achter? Ook dat is weer ja en nee, het maakt me spontaan, maar ook onbetrouwbaar. Het maakt me creatief, maar ook slordig. Is het leven niet gewoon ambivalent? Of is meerderheid stabiel en stiekem ook saai. I don’t know, heb wel veel saaie mensen ontmoet. Ook hele chaotische, allebei overtuigd van wie ze zijn. Ik vraag me dan af…… Zijn ze klaar met ontwikkelen of hebben ze alleen maar de acceptatie onder de knie. Of.. liegen ze?

    Helemaal niks willen, helemaal niks willen. hoe ziet dat eruit niet denken, niet voelen, niet… ademen? Ook dat weet ik niet en is ambivalent. Ik ben vrolijk en positief, maar daar tegenover heb ik niet gekozen voor dit bestaan en ben ik boos op mijn bestaan. Waar komt die boosheid vandaan, als je een psycholoog of psychiater bent? Ik zie de analyse van mijn stuk graag tegemoet. Lang verhaal kort, ik ben complex. Net zoals jij, maar ik vecht tegen alle vraagstukken. Laat jij ze los, of vecht je ook of ben je bang op te geven?

    Als je vecht, doen we het samen en zien we in alle deprimerende en schokkende gedachten samen licht aan het einde.