Optische illusie

It’s all about the mindset, je maakt het jezelf zo moeilijk, ja met die instelling gaat het nooit lukken. Iets wat maar al te vaak gezegd wordt, ergens zit er zeker een kern van waarheid is en is het ook zo. Maar je wil af en toe ook, zeker als je alleen maar kaders gewend bent, getroost worden. Wat betekend voor jou getroost worden? Is het met iemand anders, is het met eten, met alcohol of met liefde? Of kan je de troost vinden in jezelf en voel je comfort in je eigen zijn Als het het laatste is bewonder ik je ten zeerste en wil ik dat ook kunnen. Laat je het me weten hoe je dat doet? Ik kan er zelfs een tientje voor neerleggen? Plakkie ham erbij als je in de smaak valt. xoxo

In de eerste zin lees je eigenlijk allemaal antwoorden en adviezen en dergelijke die ik, als ik iets deel, helemaal niet wil horen. Ik vraag niet naar adviezen, ik weet dondersgoed wat ik moet doen of hoe ik het kan doen. Ik zoek gewoon naar bevestiging dat het okay is, herken je dat? Na tien jaar op en af therapie en een zelf analyserend brein weet ik echt wel wat ik moet doen. Dat is misschien zelfs mijn probleem: het weten, maar het niet kunnen uitvoeren, ook zodat het lang vol te houden is en in balans. Ik denk mezelf te kennen en toch verras ik mezelf maar weer met hoe ik mezelf in de knel kan werken.

Ik zal je een voorbeeld geven: ik presteer in alles wat ik doe in het begin en leer enorm snel; iedereen is blij met die prestatie en complimenteert me hiermee. Ik ga verder met wat ik doe; die complimenten zijn een bepaalde bevestiging dat ik ertoe doe, dat mensen iets aan me hebben. Dit geeft me een gevoel van erkenning en trots, mensen vinden mij goed en ik identificeer mezelf met mijn prestaties in plaats van dat ik mijn identiteit echt laat zien en dan ook gewoon denk dat ik als individu volsta. Even terugkomend, ik doe dus alles in den extreme goed, veel en vooral extreem. Dit is voor mij goed vol te houden in het begin, met die complimenten zeker. Dan komt mijn geweten me langzamerhand inhalen, want die is overal nog beter in en uiteindelijk, met een slow burn, word ik ingehaald. Bij mij is de kick eraf en slaat de verveling toe en pak ik eer een taak, sport of hobby bij. Hiermee jongleer ik met al die hobby’s, taken of sporten. Het probleem is nu dat ik eigenlijk alleen kan jongleren met twee ballen; met drie, vier of vijf lukt het ook wel, maar dit kan ik dus maar heel kort volhouden en dan stort ik in. Ik stort in omdat ik mezelf overvraag, een illusie weergeef naar anderen dat ik het allemaal wel kan en er zelf ook in begin te geloven. Wellicht herken je dit wel: Hoe overvraag je jezelf, nu niet als het goed gaat en hou je het vol als het wat minder gaat?

Ik zou het liefste een buddy willen, iemand die me begeleid in het werk en met een helikopter view mij in de gaten houdt, met daarbij ook mijn werkzaamheden en me motiveert niet meer hooi op vork te nemen. Nu is het zo dat ik bang ben dat als ik iemand toe laat diegene me niet leuk vind zoals ik ben. Ik denk ook dat wat ik benoem in de eerste alinea over de troost vinden in jezelf ook hetzelfde werkt als de liefde in jezelf. Ik wil mezelf liefhebben, al helemaal op deze leeftijd. Nu is het moment om leuke dingen te doen, te genieten, te ontdekken. Waarom sluit ik mezelf dan op, cancel ik allerlei afspraken en krijg ik mijn werk nauwelijks af? Ik maak het mezelf moeilijker dan nodig, maar ben ik degene die dat doet, of is mijn geweten een ander die mij domineert? If that makes sense..? Ik spring van de hak op de tak, but that is me.

Ik beschrijf mezelf als een optische illusie! Op het eerste gezicht lijkt het kunst, met mooie kleuren en vormen die je meteen aantrekken. Maar als je langer kijkt, klopt er iets niet en begin je te twijfelen aan wat je ziet. Wat normaal lijkt, is in werkelijkheid een ingewikkelde puzzel die je intellect uitdaagt. Misschien vind je het interessant en houdt het je bezig om er verder over na te denken, maar het kan ook vermoeiend zijn, vooral als je probeert het geheim te ontdekken. Het biedt kennis, een hersenkraker en het Eureka-gevoel als je eindelijk iets begrijpt dat eerst zo onduidelijk leek. De optische illusie verandert en biedt altijd een uitdaging, waardoor het elke keer opnieuw fascinerend blijft misschien niet alleen fascineert maar ook ingewikkeld en frustrerend. Ook de illusie raakt vermoeid, maar blijft de puzzel aangaan, vastberaden om te blijven bestaan. Ik hoop dat het net zo goed vol te houden blijft als twee jaar geleden, toen het een makkelijkere hersenkraker was dan nu. Iedere keer dat ik kijk, ontdek ik nieuwe details die me prikkelen om het opnieuw te proberen om de illusie op te lossen! Het is een eindeloze zoektocht naar begrip en helderheid die blijft fascineren. Ben jij mijn Eureka?